Roman yer yer şiirsel cümleleriyle göz okşasa da kurgusu basit, mesajı ise abartılı bir şovenizmin gölgesinde kalıyor. Çiçeklerin büyümesini beklerken, sığ karakterleri ile plastik saksılarda aynı cümleyi tekrar eden yapay çiçekler gibi. Roman, edebî derinlikten çok ideolojik bir nutuk gibi akar. Bu yüzden çiçekler değil, aslında klişeler büyüyor.”