Virginia Woolf ’un 
Dalgalar adlı romanı, farklı anlatım ve yazım şekliyle edebiyat tarihinde önemli bir yere sahip kabul ediliyor. Kitap altı arkadaşın çocukluktan yetişkinliklerine uzanan hayatlarını yine onların dilinden parça parça anlatıyor. Bu sayede aynı olayları ve karakterleri farklı bakış açılarıyla görebiliyoruz.
Ancak kitabı okurken benim için zorluk yaratan bir nokta oldu: Özellikle ilk 50–60 sayfada kullanılan dil oldukça ağır ve yorucu geldi. Woolf’un şiirsel bir dille nesir yazmayı denemesi, bir yandan romanı farklı ve edebî kılıyor ama diğer yandan okuyucuya biraz “fazla zorlama” hissettirebiliyor. Sanki her cümlenin özel olarak süslenmesi gerektiği düşünülmüş gibi ve bu da akıcılığı azaltıyor. İlk bölümlerde bu yüzden okuma hızım düştü, yer yer sıkıldım.
Öte yandan kitabın ilerleyen sayfalarında ya ben bu üsluba alıştım ya da yazarın ilk bölümlerdeki şiirsel dili biraz daha azaldı. Kitapta Woolf, yaşamın gelip geçiciliğini ve dostlukların zamanla aldığı şekilleri çok güzel bir şekilde anlatmayı başarmış.
Kısacası Dalgalar, kolay okunacak bir roman değil. Dili yorucu, başlarda sıkıcı hatta uzaklaştırıcı olabiliyor. Ama sabırla devam edince, romanın altında yatan fikirlerin ve karakterlerin iç dünyalarının zenginliği ortaya çıkıyor. Yine de bu tarzın herkesin sabrına uygun olmadığını, özellikle şiirsel anlatımın yer yer romanın akışını bozduğunu düşünüyorum.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.