Yazar:
Virginia Woolf
Çevirmen:
Tülin Cansunar
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 15 dk.
Sayfa Sayısı:
256
Basım Tarihi:
Şubat 2019
İlk Yayın Tarihi:
1931
Yayınevi:
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Orijinal Adı:
The Waves
ISBN:
9786053328605
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
22 diğer baskı · Tümünü Göster
Dalgalar
2.797 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Şubat 2019 · 256 s.
Dalgalar
259 okunmaİletişim Yayınları · Nisan 2016 · 264 s.
Dalgalar
248 okunmaKırmızı Kedi Yayınları · Mayıs 2016 · 254 s.
Dalgalar
248 okunmaİndigo Kitap · 9 Eylül 2019 · 312 s.
Dalgalar
93 okunmaKırmızı Kedi Yayınevi · Ağustos 2020 · 261 s.
Dalgalar
76 okunmaSia Kitap · Mart 2020 · 264 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bir Kitap Sohbeti - 7
Lale ile birlikte okuduğumuz Virginia Woolf 'un 
Dalgalar kitabı hakkındaki sohbeti siz değerli okurların ilgisine sunuyoruz.
Galeyan : Kitabı zihnimde belirli bir zemine oturtamadığımdan nereden başlayacağımı bilemedim tam :) Kitaptaki karakterler sizce birbirine bağlı mi yoksa yan yanalıktan mi ibaret bir ilişkileri vardı?
Lale : Bence karakterler ne tam olarak birbirine bağlı ne klâsik anlamda bağımsız. Bir bütünün bir kaç farklı hâlleri gibiler. Olay akıyor ama ne oluyor tam bilemiyoruz.
Galeyan : Sanki yazar da bunu istemiş gibiydi, ve bu bilinmezliğe karşı gelerek kitaba girmeye çalışmak yorucu oldu biraz benim açımdan. Yazara rağmen kitabı okuduk gibi oldu.
Lale : Bu konuda size katılıyorum :) Benim de içine çok zor girdiğim bir kitaptı. Kesinlikle bilinçli yapılmış bilerek bağımsız, dağınık ve zor bırakmış gibi. Arka arkaya belli bir sayfa okununca ağır bir kitap. Ama çözüm yine Virginia Woolf 'un kendisinde; “zihni serbest bırak” der sevgili Woolf.
Galeyan : 'Zihni serbest bırakmak' bu olağan bir şey midir ki? Herhangi bir kitabı koşulsuz karşılamak?
Lale : Evet her kitap için olmasa da bazı kitaplar için gereklidir. Dalgalar da öyle bir kitap. Anlayacağım, çözeceğim bir yapı kurmak istiyorum düşüncesine direnen bir kitap. Yani yazar yapı kurmamız yerine zihni serbest bırakmamızı istiyor.
Galeyan : Bu kitap özelinde haklısınız yazar bunu istiyor ancak, koşulsuz bir karşılama kitabın bizi savurmasına da yol açabilir.
Lale : Bence yazar bilerek bunu yapıyor. Bizim ile oynuyor. Güvenli alanımızdan çıkarıyor. Kitap ilk başlarda bizimle temas kurmuyor ama tamamen de bırakmıyor. Dağıttım seni diyor sanki :)
Galeyan : Sabaha kadar kitabın cümle cümle içinden geçeceğim şimdi. :)
Lale : :)) Ama öyle değil mi?
Galeyan : Ben somuttan soyuta veyahut soyuttanDuygu ve Düşünce
Lale ile birlikte okuduğumuz Virginia Woolf 'un Dalgalar kitabı hakkındaki sohbeti siz değerli okurların ilgisine sunuyoruz.
Galeyan : Kitabı zihnimde belirli bir zemine oturtamadığımdan nereden başlayacağımı bilemedim tam :) Kitaptaki karakterler sizce birbirine bağlı mi yoksa yan yanalıktan mi ibaret bir ilişkileri vardı?
Lale : Bence karakterler ne tam olarak birbirine bağlı ne klâsik anlamda bağımsız. Bir bütünün bir kaç farklı hâlleri gibiler. Olay akıyor ama ne oluyor tam bilemiyoruz.
Galeyan : Sanki yazar da bunu istemiş gibiydi, ve bu bilinmezliğe karşı gelerek kitaba girmeye çalışmak yorucu oldu biraz benim açımdan. Yazara rağmen kitabı okuduk gibi oldu.
Lale : Bu konuda size katılıyorum :) Benim de içine çok zor girdiğim bir kitaptı. Kesinlikle bilinçli yapılmış bilerek bağımsız, dağınık ve zor bırakmış gibi. Arka arkaya belli bir sayfa okununca ağır bir kitap. Ama çözüm yine Virginia Woolf 'un kendisinde; “zihni serbest bırak” der sevgili Woolf.
Galeyan : 'Zihni serbest bırakmak' bu olağan bir şey midir ki? Herhangi bir kitabı koşulsuz karşılamak?
Lale : Evet her kitap için olmasa da bazı kitaplar için gereklidir. Dalgalar da öyle bir kitap. Anlayacağım, çözeceğim bir yapı kurmak istiyorum düşüncesine direnen bir kitap. Yani yazar yapı kurmamız yerine zihni serbest bırakmamızı istiyor.
Galeyan : Bu kitap özelinde haklısınız yazar bunu istiyor ancak, koşulsuz bir karşılama kitabın bizi savurmasına da yol açabilir.
Lale : Bence yazar bilerek bunu yapıyor. Bizim ile oynuyor. Güvenli alanımızdan çıkarıyor. Kitap ilk başlarda bizimle temas kurmuyor ama tamamen de bırakmıyor. Dağıttım seni diyor sanki :)
Galeyan : Sabaha kadar kitabın cümle cümle içinden geçeceğim şimdi. :)
Lale : :)) Ama öyle değil mi?
Galeyan : Ben somuttan soyuta veyahut soyuttan
3/10
Yazarın şiirsel ve güçlü bir kalemi olduğu kuşkusuz, edebiyat dünyası için önemli ve deneysel bir eser olduğunu da biliyorum. Ama sanırım Virginia Woolf okumaya başlamak için seçilebilecek en yanlış kitabı seçmişim.
Kitap bilinç akışı tekniğiyle yazılmış, karakterlerin iç monologları üzerine kurulu; ama buna rağmen çoğu noktada ne düşündüklerini, ne hissettiklerini bir türlü kavrayamadım. Adapte olması ve anlaması o kadar zor bir kitap ki... Belki de yazarın bu tarzı bana hiç hitap etmedi.
Açıkçası okuduğum en sıkıcı kitaptı diyebilirim. Devam etmeye çalışmak artık bir yerden sonra eziyet gibi gelmeye başladı. Normalde kitapları yarım bırakmak pek adetim değildir ama bu sefer devam edemeyeceğim, burada bırakıyorum. Kimseye de tavsiye etmiyorum, çünkü benim için gerçekten vakit kaybı oldu.
Virginia Woolf - Dalgalar·256 syf.·İnceleme
6/10
2023 4. kitabı
Virginia Woolf'un şahane bir eseri daha...
Öncelikle yine kitabımız hakkında birkaç küçük bilgi ile başlayalım istiyorum. Woolf'un bu kitabı, en deneysel eseri olarak kabul edilmiş romanıdır. Ayrıca bu kitap 2015 yılında yapılan bir ankete göre şimdiye kadar yazılmış en iyi 16. İngiliz romanı seçilmiş.
Eserimizin kısaca bir içeriğine bakacak olursak da, kitabımızda altı farklı anlatıcı var ve bu altı farklı kişi çocukluk yıllarından başlanılarak yetişkinlik yıllarına kadar takip ediliyor.
Daha önce Virginia Woolf'un "Flush" isimli eserinde de bahsettiğim gibi yazarımız eserlerinde bilinç akışı tekniğini ustaca kullanan bir yazar ama bu eserinde sadece bilinç akışı tekniğini ustaca kullanmamış. Bu tekniğin yanında yine ustaca bir şekilde iç monolog tekniğini de kullanarak sunmuş eserini bizlere.
Bence Woolf bu eserinde bize sadece kaleminin ne kadar güçlü olduğunu değil, gözlem yeteneğinin de ne kadar gelişmiş olduğunu gösteriyor. Çünkü insan bu kitabı okurken, kitap içerisinde geçen betimlemeleri, tasvirleri ve örnekleri gördüğünde bunun sadece bir yazarlık yeteneği olduğunu değil, çok iyi de bir gözlem yeteneğinin olması gerektiğini düşünüyor.
Ben bu kitabı okumaya ilk başladığımda olayların çok farklı bir şekilde ilerleyeceğini düşünmüştüm. Bilinç akışı tekniğini kullanan yazarların genel olarak eserlerine şöyle kabaca bir baktığımda bu eserlerde olaylardan çok anlatım tarzının dikkat çektiğini gördüm. Tabi bu eserimiz de bunu bana bir kez daha düşündürdü diyebilirim. Yani bu kitabı okumayı düşünen arkadaşların güçlü olaylar beklemek yerine anlatım tarzından bir şeyler kapmaya çalışmasını öneririm.
Woolf'un kaleminin gücüne diyebilecek bir şeyimiz yok lakin kullanmış olduğu tekniği de düşünerek konuşmak gerekirse kitap içerisinde okuyucunun bazen kopabileceğini
DALGANIN RİTMİ
Bugün günlerden Çarşamba, yarın Perşembe. Bir dalga vuruyor sahile düzenli aralıklarla. Dalgalarda usta bir yazarın dokunuşları gibi bir ahenk var. Sahile bir şey olmuyor sular vurdukça veya oluyorsa da ne olduğu önemli değil. Dalganın düzenli ve dinlendirici sesi kalıyor sadece kulaklarda. Ölmek en iyi dinlenme şeklidir, dalganın biteceğinin farkında ve umurunda olmadan!
Edebiyat dünyasında önemli yapıtlarda bir erkek ağırlığı göze batar belirgin şekilde. Elbette bunun farklı edebi türlerde istisnaları vardır. Ama hem edebiyat teorisi, hem farklı biçemsel denemeler, hem de öykü yönüyle edebiyata vurulan kadın imzası Virgina Woolf’a aittir sanırım. Bu nedenle 3. Woolf okumamı yapmış bulunuyorum, diğerleri rafta sırasını bekliyor. İlk okuduğum Mrs. Dalloway , ikincisi ise öyküler kitabıydı. Okuma zorluğuna sıkça vurgu yapılan bu kitapta en belirgin olan neydi peki?
Tek kelimeyle ritim!
Edebiyat dersi verecek kadar belirgin bir şekilde ritim ustalığı baştan sona göze çarpıyordu. Kitabı okumadan önce herhangi bir incelemeye göz atmadan kitabın beni nereye götüreceğini görmek istedim. Kitapta 6 çocukluk arkadaşının hayat yolculuğu beraber işleniyor. Bu 6 arkadaşın kimler olduğu hatta hangilerinin kız ismi hangilerinin erkek ismi olduğuna bile dikkat etmedim. Kitabın sonunda yazar bu 6 karakterden hangisi olduğunu bilmediğini söyleyerek bu belirsizliğe vurgu yapsa da, karakterler arasındaki anlatı geçişleri rahatsız etmedi beni. Bunları birbirinden ayırmaya da çalışmadım bu yüzden. Hayat bu 6 karakterin etrafında akmaya devam ederken yazar bütün detayları anlatsa bile bunların ne kadar gereksiz olduğuna ve ilgilenmediğine de vurgu yapar aslında. O ilgili değilse ben karakterlerin hayatını neden merak edeyim ki! Ben hep o dalga sesini aradım kelimeler arasında…
Her
dalgalar kıyıda kırıldıVirginia Woolf
Kitabın ilk 90 sayfasında hiçbir şey anlamıyorsunuz ama sonra güzelleşiyor ve son 50 sayfada da içiniz sıkılıyor.(en azından bende öyle oldu)
Aslında bu kitaba 10/10 verecektim ama sonlara doğru çok boğulduğumdan 2 puan kırmak zorunda kaldım.(ki yine fazlasıyla insaflı davrandım bilen biliyor)
Bu kitabı okurken bir insan nasıl böyle bir şeyi yazabilir diye düşündüm çünkü çok farklı ve daha önce buna benzer hiçbir şey okumamıştım.
Herkesin dayanabileceği bir kitap olmamakla birlikte günde 1 saatten fazla da okunmamalı zira boğulabilirsiniz.
Yavaş yavaş ve sabrederek okursanız-her cümleyi tane tane okuyun- zevk alacağınıza eminim.
İnternette Woolf okumaya bu kitapla başlanmamalı diye bir kanı var, arkadaşlar insanlar birbirlerinden çok farklı; bırakın bilinçakışı okumayı, normal edebi bir metin bile okuyamayacak insanlar var, haliyle bu kitap onlara çok ağır gelecektir lakin edebiyata aşıksanız bu kitap size ağır gelmez. O yüzden hiçbir yazarın okunma sırasına itimat etmeyin.
Dalgalar kıyıda kırıldı.Edebiyat
Dalgalar, düz yazı şiir şeklinde yazılan sıradışı bir roman. Romanda birbirini tanıyan ama aslında hiç de tanımayan 6 arkadaşın iç seslerini ve birbirleriyle diyologlarını dinliyoruz. Bu kitapta olay, kurgu aramak çok yanlış. Sadece güzel bir klasik müzik eşliğinde okuyun içinde kaybolucaksınız. Şöyle diyeyim, bilinç akışı tekniğiyle yazılmış çok zevkli bir kitaptı. En sevdiğim kitaplar listesine girdi. Özgün tarzı ve yaratımıyla nefis bir serüvendi. Tavsiye ederim.
“Dalgalar kıyıda kırıldı”
sırf yazarın kalemine kapasiteleri yetmeyenlerin ve diyalog tarzına alışıp iki uzun paragraf görünce gözleri dönenlerin 3 puan verdikleri incelemeler insanları yanıltmasın diye yazacağım incelemeyi.
woolf’un kalemine hayran kaldım, bir insan nasıl böyle güzel analiz yapar nasıl böyle şiirsel yazar… tanışmayı isterdim hatta saatlerce masabaşında oturup waves’i yazma anlarını izlemek isterdim.
kitabımızda 6 ana karakterimiz var. Diyalog yok denecek kadar az, olan diyaloglar da uzun paragraflar şeklinde. Her karakter dört beş sayfa aralıksız konuşuyor ve duygularını, çevreyi kendi gözünden anlatıyor. Altısının da karakterleri birbirinden oldukça farklı, çoğu yazar daha iki karakterin iç dünyasını kağıda dökemezken woolf oturmuş altı karakterin birbirinden farklı iç dünyalarını okurların önüne sermiş. Hayran oldum.
Aralarında sözleri ve tarzını kendime en çok benzettiğim Neville ve Bernard oldu. Kızların sayfaları da güzeldi ve kendimden parçalar bulduğum oldu ama kısaydı ve erkeklere göre yüzeysel geldiler bağ kurmak zor oldu bu nedenle.
Sadece okuması biraz zor. Ne kadar sevsem de rs sebebi olarak görüyorum kitabı. Özellikle Percival ile alakalı sahnelerde sıkıntıdan yarım bırakma derecesine geldim. Evet duygular iyi işlenmiş ama başımı ağrıttılar percival o masada onlara nasıl dayandı bilemiyorum gerçi çok dayanamadı da behwnshj her karakter en az beş sayfa garsondan masadan masadaki her karakterin görünüşünden bahsediyordu ve her karakter için ayrı olarak iki sayfa yazılmıştı o bölümü atlattığım için gururluyum.
Böyle uzun ve kesik-atlamalı yazılmasının nedeninin farkındayım güzel de olmuş sadece boş zamanlarda okunmalıymış ben biraz o konuda hata yaptım.
Son olarak kapağına ısınamadım orjinal kapağına içim gitti ama İngilizce anlamam diye almadım iyi de yapmışım
Sayısız kere yarım bıraktığım fakat artık bitiriyorum diyerek başlayıp bitirdiğim bu kitabın incelemesini haklı bir gururla yazıyorum.
Virginia Woolf’ un okuduğum ilk kitabı değil fakat en zorlandığım kitabı bu oldu. Kitap kabaca; altı arkadaşın çocukluklarından orta yaşa kadar olan hayat hikayelerini anlatmakta. Kitabın içine girmekte aşırı zorlandığımı söyleyebilirim, çok fazla karakter, tanımlama ve tabii ki Virginia Woolf’un o müthiş benzetmeleri ve imgeleriyle kitap okunması zor bir hale gelmiş bana kalırsa. Fakat bir kırılma noktası var bunu kitabın kaçıncı sayfasında yaşadığımı bile hatırlamıyorum ama artık bütün karakterleri tanıyordum. Ne yaşadıklarını ne hissettiklerini ve ne düşündüklerini anlayabiliyordum, zaten bu kısımdan sonra kitap şiir gibi akıp geçti. Kitabı okudukça bu yazarı neden bu kadar çok sevdiğimi bir kere daha anladım. İnanılmaz bir zeka ve yazım tekniğinin birleşmesiyle müthiş bir kitap çıkmış ortaya. Bütün bir yaşamı aslında bir günde, dört mevsim yaşayarak, altı ruha can vererek sonlandırıyoruz. Mutlaka bir karaktere kendimizi yakın hissediyoruz (benim için bu Rhoda oldu). Bir süreden sonra yazarın bize ipucu bile vermesine gerek kalmadan kimin konuştuğunu anlayabiliyor, o paragrafta kimin yaşamından bahsedildiğini çözebiliyoruz. Fakat kitabın sonunda sanki bütün karakterlerle özdeşleşmiştim. Bir noktada hepsinin hissettikleri birleşmiş, düşünceleri ve yaşadıkları bir bedende toplanmıştı. Ama sonra fark ettim ki aslında bir birleşme söz konusu değildi, daha kitabın en başında zaten bir bütün parçalanmıştı.
Hiç yaşamadığım yaşlara anımsama duydum ve açıkçası bunu çok az yazarın hissettirebileceğini düşünüyorum. Kitabın sonunda her şeyimi kaybetmiş, bütün renklerimi yok sayarak sadece ölüme doğru koşan bir orta yaşlıydım. Kitabın ilk
ben bir kişi değilim; bir sürü kişiyim; kim olduğumu tümden bilmiyorum·256 syf.·Virginia Woolf 'un en deneysel ve en önemli eseri olarak kabul edilen Dalgalar, aynı zamanda yazarın yirmi altı yaşında ölen erkek kardeşi Thoby'yi kaybetmesine verdiği cevap olarak da görülür. Dalgalar aynı zamanda şiirsel bir roman olup, diğer romanlarını meşgul eden meselelerin çoğunu bu romanında da görmek mümkündür. Deniz kenarındaki bir bahçede oynayan altı çocukla başlayan olaylar, onların büyüyüp, çok sevdikleri dostları Percival'in ölümüyle dostluk, aşk ve kederi tatmalarını konu alan üç erkek ve üç kadın karakterden oluşturduğu ve zamanının çok ötesinde bir kitaptır.
Zaman ve anlatım biçimi üzerine deneyler; farklı yaşantıların sunumu; ve kimliklerin ayrıştırılması ile İngiltere sahilinde denizin canlı arka planında geçen Dalgalar, su ve dalgaların "kişisel olmayan" unsurlarıyla iç yaşam arasındaki ilişkinin keşfi olarak arkadaşları Percival'in ölümüyle boğuşan altı karakterin dışa dönük keder ifadelerini anlatmak yerine karakterlerin içe dönük düşünceleri ve iç monologlarıyla açığa çıkan doğanın ahengi içinde anlatı seslerindeki uyumla birbirine karışarak yalnızca bireylerin kaçınılmaz ölümüne değil, herkesin ebedi bağlantısına da dikkat çeker. Woolf, bir günlük zaman dilimini yaşamın ya da yaşamların geçiciliğini keşfetmek için kullandığı dalgaların hareketi, gün batımından şafağa geçişi tanımlar.
Virginia Woolf'un kurmaca dünyasını en iyi özetleyen kitabı olan Dalgalar ölmeden önce okunması gereken 1001kitap arasında olup bir rüya manzarası gibi olan bu deneysel kitapta Woolf'un çevresel durumlar ve kendi iç yaşantı durumlarının anlatımı dalgalar üzerindeki yansımalar gibi, yedinci çocuk Percival'in görünmeyen figürü etrafında bir an için birleşerek bebeklikten ölüme kadar altı çocuğun yaşamının izini süren anlatıcı ile gizemli bir kitaptır. Ben yine severek1001KitapOkumalarım
9/10
2023 170. kitabı
Virginia Woolf 'un en deneysel ve en önemli eseri olarak kabul edilen Dalgalar, aynı zamanda yazarın yirmi altı yaşında ölen erkek kardeşi Thoby'yi kaybetmesine verdiği cevap olarak da görülür. Dalgalar aynı zamanda şiirsel bir roman olup, diğer romanlarını meşgul eden meselelerin çoğunu bu romanında da görmek mümkündür. Deniz kenarındaki bir bahçede oynayan altı çocukla başlayan olaylar, onların büyüyüp, çok sevdikleri dostları Percival'in ölümüyle dostluk, aşk ve kederi tatmalarını konu alan üç erkek ve üç kadın karakterden oluşturduğu ve zamanının çok ötesinde bir kitaptır.
Zaman ve anlatım biçimi üzerine deneyler; farklı yaşantıların sunumu; ve kimliklerin ayrıştırılması ile İngiltere sahilinde denizin canlı arka planında geçen Dalgalar, su ve dalgaların "kişisel olmayan" unsurlarıyla iç yaşam arasındaki ilişkinin keşfi olarak arkadaşları Percival'in ölümüyle boğuşan altı karakterin dışa dönük keder ifadelerini anlatmak yerine karakterlerin içe dönük düşünceleri ve iç monologlarıyla açığa çıkan doğanın ahengi içinde anlatı seslerindeki uyumla birbirine karışarak yalnızca bireylerin kaçınılmaz ölümüne değil, herkesin ebedi bağlantısına da dikkat çeker. Woolf, bir günlük zaman dilimini yaşamın ya da yaşamların geçiciliğini keşfetmek için kullandığı dalgaların hareketi, gün batımından şafağa geçişi tanımlar.
Virginia Woolf'un kurmaca dünyasını en iyi özetleyen kitabı olan Dalgalar ölmeden önce okunması gereken 1001kitap arasında olup bir rüya manzarası gibi olan bu deneysel kitapta Woolf'un çevresel durumlar ve kendi iç yaşantı durumlarının anlatımı dalgalar üzerindeki yansımalar gibi, yedinci çocuk Percival'in görünmeyen figürü etrafında bir an için birleşerek bebeklikten ölüme kadar altı çocuğun yaşamının izini süren anlatıcı ile gizemli bir kitaptır. Ben yine severekDenizin Ritmi, Satırlar: The Waves Üzerine Bir İncelemeEdebiyat & Roman
Virginia Woolf’un The Waves (Dalgalar) romanı, klasik bir anlatıdan çok, içsel seslerin ve zamanın dalga dalga kıyıya vurduğu bir şiir gibidir. Woolf, burada denizi sadece doğanın bir parçası değil, insan ruhunun en derin, en karmaşık halleriyle buluşan metaforik bir ayna olarak kullanır. Kitap, altı karakterin bilinç akışıyla örülmüş monologlarından oluşur; her biri kendi iç dünyasında yol alırken, tıpkı denizdeki dalgalar gibi hem birbirlerinden bağımsız hem de birbirine bağlıdır.
Roman boyunca denizin ritmi hiç susmaz; dalgalar gibi yükselir, çekilir, insanın içindeki değişimlere, kayıplara ve yeniden doğuşlara eşlik eder. Woolf, zamanı lineer değil, dalgalı bir deneyim olarak tasavvur eder. Bu yaklaşım, okuyucuya sadece olayları değil, duyguları ve düşünceleri de hissettiren eşsiz bir deneyim sunar. The Waves, bireysel kimliklerin parçalanması ve yeniden birleşmesi üzerine bir meditasyondur; her karakter kendi yalnızlığında yüzleşirken, ortak bir varoluşun içinde savrulur.
Özellikle deniz teması, romanın ritmini ve ruhunu belirler. Deniz, hem sürekli hareket halinde olan yaşamı hem de içsel sessizliği, hem doğanın gücünü hem de insanın kırılganlığını simgeler. Woolf’un dili, dalgaların ritmi gibi akıcı ve büyüleyicidir; okuyucu, satırlarda kendini kaybeder, bazen sakin bir koyda dinlenir, bazen fırtınalı bir denizde savrulur.
Sonuç olarak, The Waves sadece bir roman değil; yaşamın, zamanın ve insan ruhunun derinliklerine yapılan şiirsel bir yolculuktur. Virginia Woolf, denizin ritmiyle akan satırlarında, bizlere kendi içimizdeki dalgaları izlemeyi ve anlamayı öğretir.
Yazar Hakkında
Virginia WoolfYazar · 55 kitap
Virginia Woolf, İngiliz feminist, yazar, romancı ve eleştirmendir.
1882'de Londra'da dünyaya gelen Virginia Woolf, Victoria devri'nin tanınmış yazarlarından Sir Leslie Stephen'ın kızıydı. Annesi ve babası daha önce başkalarıyla evlenmişler, dul kaldıktan sonra ise bir araya gelmişlerdi. Her ikisinin de ilk eşlerinden çocukları vardı. Sir Leslie Stephen'ın ilk eşi, ünlü romancı William Makepeace Thackeray'nın kızıydı. Thackeray'nın eşi akıl hastası olduğundan, Leslie Stephen'ın bu kadından olan kızı Laura, anneannesine çekmiş, yirmi yaşında bir akıl hastahanesine kapatılmıştı. Virginia'nın annesi Julia Duckworth ile Leslie Stephen'ın beş çocukları oldu. Yaş sırasıyla Vanessa, Julian, Thoby, Virginia ve Adrian. Virginia on üç yaşındayken annesi ansızın ölmüştür. Woolf, o yıllarda kadınların ikinci planda kalması nedeni ile okula gönderilememiş fakat babası yardımı ile kendini geliştirmiştir.
Kızkardeşi Vanessa Bell daha küçük bir yaşta iken bir ressam olmaya, Virginia Woolf ise bir yazar olmaya karar verir. Kendisini babasının kütüphanesinde geliştiren Virginia Woolf, 1895'de bir gazetede kısa hikâyelerini yayınlatır.
Özellikle, Viktorya tarzı yaşamaya karşı olan Virginia Woolf, yazılarında da bundan bahseder.
Bloomsbury Grubu
1904'te babasının ölümünden sonra kardeşleriyle Bloomsbury'ye taşınması ise hayatında ciddi bir dönüm noktası olmuştur. Bloomsbury grubu içinde birçok ünlü edebiyatçıyı barındıran ve cinsel konulardaki özgürlükçü tavırlarıyla tanınan bir grup entelektüelden oluşuyordu. Grupta bulunan birçok kişi eşcinsel ya da biseksüeldi. İnsanlar onları etik bir grup olarak görüyorlardı. Grupta John Maynard Keynes, E. M. Forster, Roger Fry, Duncan Grant ve Lytton Strachey gibi ünlü kişiler vardı. Woolf, 1909'da bir süreliğine Lytton Strachey ile nişanlanmıştır.
Evliliği
Virginia Woolf 1912 yılında Leonard Woolf ile evlenmiştir. Evlilikleri cinsel açıdan yeterli olmasa da, Virginia Woolf için çok önemli olmuştur. Leonard Woolf eşi için bir basımevi kurmuştu ve bu da Virginia Woolf'un yazdığı kitapları yayımlatması için bir fırsat olmuştu.
Ölümü
Perde Arası romanını yazdığı sıralarda artık kendini yeterince yetenekli hissetmiyor, yeteneğini kaybettiğini düşünüyordu. Her gün savaş korkusu ve yeteneğini kaybetmenin vermiş olduğu stres, dehşet ve korku sonucu ruhsal bunalıma girmiş, 28 Mart 1941'de içinde bulunduğu duruma daha fazla dayanamayıp evlerinin yakınlarında bulunan Ouse nehrine ceplerine taşlar doldurarak atlayıp intihar etmiştir. Virginia Woolf, geride iki intihar mektubu bırakmıştır. Birisi kardeşi Vanessa Bell'e diğeri ise kocası Leonard Woolf'a.
"Sevgilim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. O korkunç yeniden yaşayamayacağımı hissediyorum. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim. Sesler duymaya başladım. Odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık savaşacak gücüm kalmadı. Hayatını mahvettiğimin farkındayım ve ben olmazsam, rahatça çalışabileceğini de biliyorum. Bunu sen de göreceksin. Görüyorsun ya, bunu düzgün yazmayı bile beceremiyorum. Söylemek istediğim şey şu ki, yaşadığım tüm mutluluğu sana borçluyum. Bana karşı daima sabırlı ve çok iyiydin. Demek istediğim, bunları herkes biliyor. Eğer biri beni kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Artık benim için her şey bitti. Sadece sana bir iyilik yapabilirim. Hayatını daha fazla mahvedemem. Bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemiyorum."
