Zihnin En Yalnız Oyunu1000Kitap
Elime aldığımda küçücük bir kitapla karşılaştım ama içinden koca bir dünyanın çıkacağını hiç tahmin etmemiştim. Satranç, yalnızca taşların tahtada yaptığı hamlelerden ibaret değil; insanın yalnızlıkla, baskıyla ve kendi zihniyle verdiği amansız savaşın hikâyesi.
Zweig öyle bir atmosfer kuruyor ki, geminin dar koridorlarında duyulan ayak sesleri bile insanın içine işleyen bir yankıya dönüşüyor. Satranç tahtasındaki sessizlik, aslında ruhun fırtınalarını saklıyor. Hele ki hücrede, mutlak yalnızlık içinde satranç öğrenen karakterin çaresizliği… Onun taşları tek tek ezberleyişi, bana insanın umuda tutunma biçimini hatırlattı.
Bu kitap bana şunu hissettirdi: İnsan, ne kadar kapatılırsa kapatılsın, zihni özgürlüğünü kaybetmez. Bazen bir oyun, bazen tek bir düşünce, bütün bir ömrü ayakta tutmaya yetebilir.
Satranç, kısa ama yüreğe ağır gelen bir kitap. Zweig, bir kez daha gösteriyor ki en büyük savaşlarımızı sessizlik içinde, kendi içimizde veriyoruz.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.