Gospodinov, hayat ile ölüm arasındaki o ince çizgiyi, sevgiyle yoğrulmuş bir varoluş sorgusuna dönüştürüyor. Babasının kaybını, dramatize etmeden ama içtenlikle aktarması, satırların arasında evrensel bir ağıt gibi yankılanıyor. Benim için de bu satırlar, babamın sessizliğinde saklı kalan duygulara bir tercüman oldu; söze dökülemeyenlerin edebi bir karşılığı, zamana asılı kalan bir yankısı oldu. Bu kitap, kaybın ağırlığını omuzlarımızda taşırken aslında bizi var eden sevgiye ve hafızanın derinliklerine açılan bir kapı niteliğinde.
Çok ama çok sevdim.
·
381 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.