Murathan Mungan okumayı ayrı bir seviyorum. Onun kitaplarında karakterlerin cinsiyeti yalnızca bir kimlik unsuru değil; duyguların, kırılganlıkların, arzuların ve hayal kırıklıklarının en sahici ifadesi oluyor. Özellikle kadın karakterleri öyle bir incelikle işliyor ki, kimi zaman gerçekten bir kadın yazarın kaleminden çıkmış hissi veriyor. Yüksek Topuklar tam da böyle bir kitap. Kadın başkarakteri o kadar gerçek, o kadar canlı ki, yazarını bilmesem bir kadın tarafından yazıldığına inanabilirdim.
Neriman, hem içimizden fışkıran bir damar hem de bizden uzaklarda kendi yolunu sürdüren bir nehir… Bizi bize anlatırken bile kendi rengini kaybetmeyen, kendi suyunu taşıyan bir kadın. Bir yanıyla tanıdık, içimize sinmiş bir ses; öte yanıyla büsbütün kendi hakikatinin yankısı. Onun ağzından Tuğde’yi dinlerken, Tuğde’nin ağır ve yorucu gölgesi üzerime çöktü; sanki canlı kanlı karşımda durmuş, bütün tüketici enerjisini bana da bulaştırmış gibiydi. Ama Neriman geçmiş aşklarını, dostluklarını, insan ilişkilerini dile getirdiğinde, bu ağırlık birdenbire aşinalığa dönüştü. Sözcükleri kurgunun dar duvarlarını aşıp yanı başımda yaşanmış, sanki bana özelce aktarılmış bir hikâyeye dönüştü.
Mungan’ın büyüsü belki de burada: Okurunu yalnızca bir metnin içine değil, insan ruhunun katmanlarına davet ediyor. Karakterlerini öyle sahici, öyle incelikli kuruyor ki, onların yanında nefes alıyor, onlarla birlikte sevinip üzülüyorsunuz. Neriman’da kendi izini bulan okur, aslında Mungan’ın sözcükleriyle kendi hayatının aynasına bakıyor.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.