“Kimsenin bilmediği bir devrik cümleyim bugün. Ben varım desem nafile, öznem kayıp…”
Evin mi demeliyim, Aylin mi?
Sahi, sana ne demeliyim?
Yitik bir kız çocuğu boğazımda öyle bir düğüm bıraktın ki
Annesinden hiç sevgi görmemiş, ötelenmiş; ardından bir yetimhaneye bırakılmış bir “kız çocuğu” Evin.
“Doğmamış bir kız çocuğu olmak isterdim,” derken kelimeler bile aidiyetsizliğini fısıldıyor.
“Annem kalbimin bomboş odalarının mimarıydı. Beni hiç ama hiç sevmedi.”
Yetimhanede yaşadıkları, gördüğü işkenceler ruhunu öyle derinden acıttı ki… Perva’nın pervasızca yaptığı zulümler, küçük bir kız çocuğunun içindeki masumiyeti kanatarak susturdu. Perva artık yalnızca bir kişi değil; sevgisizliğin, şiddetin ve hoyratlığın vücut bulmuş hâliydi.
Yetimhaneden sonra yol, kapanmayan bir yara gibi, sinir hastalıkları hastanesine uzanıyor. Kimlik karmaşası, anne-baba sevgisizliğinin boşluğu her satırda yankılanıyor.
Yarım Hece aslında yarım kalan bir çocuğun yarım heceleri: sev–gi.
“Göç etmek istiyorum, iklimi sevgi olan bir diyara.”
Sevilmemiş bir kız çocuğunun boğazından yükselen, duyulmak için çırpınan yarım kalmış bir çığlık… Göçük altında kalbi ezilen bir çocuk.
“Nerede bu umut ağacı? Dileğim belli, kurdelesi kesik, duyanım belli, öznesi yitik.”
⸻
Bu kitabı anlatırken hep eksik olacak hecelerim… Yarım.
Çünkü kelimeler, Evin’in yaşadığı acının tamamını taşımaya yetmiyor.
Yetimhanelerde çocukların maruz kaldığı şiddet ve travmalar…
Akıl hastanesinde uygulanan o ağır “tedaviler”…
Okurken yalnızca Evin’in değil, o dönemde susturulmuş tüm çocukların sesi kulaklarımda yankılandı.
Ve ben, sadece çok ama çok üzgünüm.
·
39 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
