Yazar:
Merve Arslan
Yorumlar ve İncelemeler
Bana "Ben şimdi ne okudum? dedirten bu güzel kitapla buluşmamı sağlayan 
Merve Arslan Hanım'a çok teşekkür ederim. Kitabı okurken darmadağın oldum. Tıpkı ruhu paramparça olan Evin - ya da Aylin mi demeliyim?- gibi.
Bir kadın... Suna... Evlendiği erkeğin babasının tecavüzüne uğramış. Ve bundan doğan Evin. Anne Evin'i babasına benzediği ve o korkunç olayı hatılattığı için hiç sevememiş. Karısını ve çocuklarını terkeden bir baba...
Her sayfası okuru duvardan duvara vuran, her sayfada okuru şaşırtan bir kitap. Okurken bazen gözyaşlarımı tutamadığım, bazen çok kızdığım, anneyi yargıladığım, üzüldüğüm, bir insanın bu hale gelişindeki etkenleri gözüme sokan, ruhunu acıtan bir kitap.
Ruhu paramparça bir insan ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Bu da iyi bir gözlem yeteneği gerektiriyor sanırım. Sevgisiz büyüyen Evin'in ruh hali, iç sesi, kendi kendisiyle konuşmaları, halüsinasyonları, kriz anları, sevilmediğini düşünüp bunun nedenini anlamlandıramadığı varoluşsal sorgulamaları çok güzel ve gerçekçi olarak anlatılmış kitapta. Uzun süre etkisinden kurtulanamayacak bir kitap...
Kitapta bir çok toplumsal sorun da işlenmiş aslında. Kadına karşı şiddet, yoksulluk, çaresizlik, kadının değersizliği, bir başına bırakılan kadınlar ve yaşadıkları...
Beni çok etkileyen bir okuma oldu. Sevgisiz büyümek insan ruhunda bu kadar tahribata yol açar mıydı? Sevdiği tarafından terkedilmek peki? Sarsıldım, ağladım, üzüldüm, sorguladım... Okuyacak olanlara iyi okumalar... Kitapla kalın...
Merve Arslan Hanım'a çok teşekkür ederim. Kitabı okurken darmadağın oldum. Tıpkı ruhu paramparça olan Evin - ya da Aylin mi demeliyim?- gibi.
Bir kadın... Suna... Evlendiği erkeğin babasının tecavüzüne uğramış. Ve bundan doğan Evin. Anne Evin'i babasına benzediği ve o korkunç olayı hatılattığı için hiç sevememiş. Karısını ve çocuklarını terkeden bir baba...
Her sayfası okuru duvardan duvara vuran, her sayfada okuru şaşırtan bir kitap. Okurken bazen gözyaşlarımı tutamadığım, bazen çok kızdığım, anneyi yargıladığım, üzüldüğüm, bir insanın bu hale gelişindeki etkenleri gözüme sokan, ruhunu acıtan bir kitap.
Ruhu paramparça bir insan ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Bu da iyi bir gözlem yeteneği gerektiriyor sanırım. Sevgisiz büyüyen Evin'in ruh hali, iç sesi, kendi kendisiyle konuşmaları, halüsinasyonları, kriz anları, sevilmediğini düşünüp bunun nedenini anlamlandıramadığı varoluşsal sorgulamaları çok güzel ve gerçekçi olarak anlatılmış kitapta. Uzun süre etkisinden kurtulanamayacak bir kitap...
Kitapta bir çok toplumsal sorun da işlenmiş aslında. Kadına karşı şiddet, yoksulluk, çaresizlik, kadının değersizliği, bir başına bırakılan kadınlar ve yaşadıkları...
Beni çok etkileyen bir okuma oldu. Sevgisiz büyümek insan ruhunda bu kadar tahribata yol açar mıydı? Sevdiği tarafından terkedilmek peki? Sarsıldım, ağladım, üzüldüm, sorguladım... Okuyacak olanlara iyi okumalar... Kitapla kalın...
Herkese merhabalar
“Annesinin bile el sürmediği çocuğum ben” diye başlar bir şiirim.
Bu kitabı okurken sık sık bu dize aklıma hücum etti.
Yarım kalmış bir çocukluk, duyulmamış bir çığlık, adı bile doğru telaffuz edilmeyen bir kadın: Evin.
Her sayfada içime çöken o tanıdık ağırlık…
Sevgiye susamış, değer görmeye aç bir ruhun satır aralarında kendini anlatma çabası...
Yarım Hece, adını taşıdığı kadar eksik, içimize işleyen bir hikâyeyi anlatıyor.
Kurgusu güçlü, dili sade ama sert.
Zaman zaman okuru duvar gibi karşılayan, bazen de ansızın yumuşayıp sarıp sarmalayan bir anlatımı var.
Ama en çok da çaresizliğiyle, "Ben neden böyle oldum?" sorusuna cevap arayan iç sesleriyle kalbime dokundu.
Kitap boyunca Evin’le birlikte büyüyor, korkuyor, susuyoruz. Onunla birlikte eksiliyoruz.
Çocukluğundan taşan karanlığı yetişkinliğine taşıyan bir kadının izini sürüyoruz.
Ve evet, bu iz zaman zaman öylesine gerçek ki, burnunuzun direği sızlıyor.
Ama itiraf etmeliyim, sonu beni tatmin etmedi.
O kadar yoğun duygunun, o kadar büyük geçmişin ardından, bu kadar sönük bir final beklemiyordum.
Belki de ben bu kadar acının bir "tamamlanışı" olsun istedim.
Bir yüzleşme, bir arınma, bir hesaplaşma…
Ama olmadı.
Bazı hikâyeler yarım kalmalıymış. Ya da belki zaten baştan beri tamamlanmak gibi bir niyeti yokmuş.
Yine de…
Özellikle kız çocuklarına dair dokunuşlarda kalbimi bıraktım. Çünkü en çok sesi çıkmayan çocuklar, en derin acıları taşır içinde. Duygularınızla yüzleşmeye, bazı yaraları kendi içinizde deşmeye hazırsanız başlayın.
Kolay bir okuma değil. Ama kolay kolay da unutulacak bir kitap değil.
Unutmayın ki; sevgi, insanın ilk yuvasıdır. O yuvada yoksa, bütün şehirler evsiz kalır...
Merve Arslan 'ın kelimeleri içime işledi. okudukça, bir hikâyeden çok, bir yaranın içini gördüm sanki. her satırda biraz daha sustum, biraz daha içime döndüm.
hikâyenin en karanlık yerinde bir anne var... suna. yaşadığı travmanın ağırlığını yıllarca içinde taşımış. evlendiği adamın babası tarafından uğradığı iğrenç bir ihlal... ve o geceden sonra dünyaya gelen evin. annesi, onun varlığına hiç dokunamamış. her bakışta aynı acıyı yeniden yaşamak gibiymiş evin’e annelik.
evin ise, daha ne olduğunu anlamadan reddedilmiş bir çocuk. sevilmeyen, istenmeyen, sadece “katlanılan” biri gibi büyümüş. iç sesiyle konuşurken sanki bir başkasının değil de, kendi kalbimin yankısını duydum. bir çocuğun sevgiye duyduğu açlık, insanın içini delik deşik eden bir boşluk bırakıyor.
sayfalar ilerledikçe sadece bir hayat hikâyesi değil, bir toplumun karanlık aynası açılıyor önümüze. kadının yok sayıldığı, yalnız bırakıldığı, susturulduğu bir dünya... şiddetin ve sevgisizliğin sıradanlaştığı bir yaşam... ve tüm bunların ortasında büyümeye çalışan, var olmaya çalışan bir çocuk.
kitap boyunca defalarca durup nefes almak zorunda kaldım. gözlerim doldu, sinirlendim, sorguladım. annenin sevgisizliğine kızdım ama sonra anladım... bazen insan sevmeyi de öğrenemiyor. çünkü ona da hiç sevgi gösterilmemiş. bir yerden sonra herkes, bir öncekinin yarasını taşıyor.
evin’in iç konuşmaları, halüsinasyonları, krizleri... yazar bunları öyle gerçek ve sade bir dille anlatmış ki, sayfalar arasında bir karakter değil, gerçek bir insan varmış gibi hissettim. o kırılmış ruh hâli, insanın içine dokunan o suskunluk... hepsi çok tanıdık geldi.
bu kitap, okuduktan sonra yerli yerine oturmayan duygular bırakıyor insanda. bir şey değişiyor. belki biraz daha sessiz oluyorsun, belki bazı bakışları daha dikkatli
Selamün Aleyküm
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığınızda bile içinizde konuşmaya devam eder.
Okuduğumdan beri etkisi hala sürüyor ve ben gerçekten bu kitabı ifade etmekte hep eksik ve yetersiz kalacağım, ne yazarsam yazayım eksik olacak,yarım kalacak...
Yazarın akıcı kalemi, sade anlatımı ve derin bir anlatımı var.
Betimlemeler özenle seçilmiş, psikolojik analizler yerli yerindeydi
Özellikle başlarda yer yer anlam veremediğiniz olaylar ve kopukluk hissi, final sahnelerine doğru adım adım yerli yerine oturuyor.
O eksik parçalar tamamlandıkça, hikâyeye olan bağınız daha da güçleniyor.
Kitabın işlenişi, karakterlerin ruh hâlleri, kullanılan her cümledeki yük öyle yoğun ki, sayfalar ilerledikçe değil, derinleştikçe hissediyorsunuz.
Ama en çok canımı yakan neydi biliyor musunuz? Satır aralarına gizlenmiş çocukların yaşadığı şiddet, devlet koruması adı altında uğradıkları travmalar, ‘tedavi’ kisvesi altında akıl hastanelerinde uygulanan sistem dışı yöntemler…
Ve tabii annelik…
Sağlıksız bir annenin gölgesinde büyüyen çocuklar, bastırılan benlikler ve içten içe çürüyen ruhlar…
Bu kitap ,içimizdeki eksik kalan yanlara, söylenemeyen cümlelere, bastırılmış çocukluklara bir ayna tutuyor.
Herkesin kaldırabileceği bir kitap değil belki ama okuyacak gücünüz varsa, kendinizle de yüzleşmeye hazırsanız mutlaka tavsiye ederim.
Ve bazı kitaplar gerçekten uzun sürüyor, kapandıktan sonra bile içimizde...
yarım heceRoman
Akıcı dili, sade anlatımı ile sonuna kadar ilgi ile okuduğum bir kitap oldu. AYLİN'in hikayesinden çok etkilendim. Yer yer gözlerim doldu hüzünlendim ve diyorum ki bir çocuk asla sevgisiz bırakılmamalı. Değerli yazarımızın kalemine yüreğine sağlık
️ Yarım Hece- Merve Arslan
Etkileyici, duygusal, beklenmedik; üç kelimeyle bu kitabı tanımlayabilirim. Beklenmedik bir finalle kitabın güzelliği kendini korurken, yazım dilinin sade ve şiirsel olması da ilgi çekiciydi.
Alıntıların güzelliğinden zaten anlamışsınızdır. Alıntıları önceki reelste bulabilirsiniz.
Annesizliğin, merhamet yoksunluğunun, baba faktörünün olmaması, psikolojik şiddet ve getirdiği psikolojik hastalıkların bol bol görüldüğü bir kitaptı.
Çoğunlukla psikiyatri kliniğinde geçen olaylarla, baş karakterimizin çocukluğuna, günlüğüne ve yaşadığı acı dolu olaylara dönüyoruz. Çarpıcı bir şekilde annesizliğin bir çocukta nasıl derin yaralar bıraktığına şahit oluyoruz. İçimden çok kez merhamet duydum, çok kez üzüldüm, çok kez kalbim parçalandı.
Rahatsızlığının ilerleyen bölümlerinde başına gelenler daha da rahatsız ediciydi. Her çocuk mutlu olmalı diyebiliyorum sadece. Eksiksiz sevgiyle büyütülmüş çocuk kalmamalı.
Düşünün bir genç kendi isminden nefret edip de ismini değiştirsin. Evin olarak kalmak istemeyip kendini yeni biri haline getirip Aylin olsun. Aylin'i de bir türlü sevemeyip, aşk acısını ve daha fazlasını da üzerine ekleyip delirme noktasına gelsin.
Nermin anne; sanırım en sevdiğim karakterdi. Her daim yanında, sevgisi sonsuz olan acı çekmiş bir kadın karakterdi.
Ve Mizgin, çok üzüldüğüm kardeşimiz, senin acıların da fazla güçlü kılıyordu seni.
Kitabın finalinde her detayın hatırlanması, dile getirilmesi konunun güzel bağlanmasını sağladı. İçimde buruklukla okudum, bitirdim son cümlelerini Aylin'in.
Yaşam umudunu her şeye rağmen korumaya çalışması, vazgeçmemesi, her daim anne sıcaklığını araması, bitmek bilmeyen acıları, aslında hepsi tanıdıktı. Kendinizden bir şeyler bulabilirsiniz satır aralarında, ben çokça buldum zira.
Yarım Hece Merve Arslan
Annesi Suna daha on üç yaşındayken,kendisinden yirmi beş yaş büyük olan Sait ile dedesinin kumar borcu yüzünden evlendirilmiş.
Gittikleri doktor çocuğunuz olmaz dedikten sonra annesi hamile kalınca babası tarafından dövüldükten sonra terk edilir.Sahipsiz kalan annesi,İstanbul’da yeni bir hayat kurar.Kısa süre sonra doğum yapar.İkizi olarak bildiği kardeşine annesi Mizgin,diğerine de Evin adını koyar.Annesi her daim Mizgin a karşı daha hassastır.Mizgin geçimsiz,kıskanç bir çocuktur.Her zaman ki gibi yine bir bayram sabahı Evin in üzerindeki bayramlığı kendine ister.Kendisini ikna etmeye çalışan Narin Teyzeyi de,öbür odadan aldığı İzzet amcanın silahı ile vurup,kaçar ve suç Evin in üzerine kalır.O gün Evin,eli kanlı bir çocuk olur.Bu olaydan sonra işten atılan annesi altı yaşındayken,Evin i yetimhaneye verir.Bir kaç yıl sonra annesi,Mizgin i de yetimhaneye bırakır.Kısa sure sonra Mizgin in,ateşlenip öldüğü haberini alan annesi her zaman ki gibi Evin i suçlar.
Annesi bir gün yetimhane de gelerek Evin i alıp yaşadığı eve götürür.Evin in tek dostu binalarında oturan pencereden tanıştığı Ayşe dır.Ayşe ile başlayan dostlukları aynı okula,aynı sıralara,aynı sokaklara taşar.
Okuldan geç geldiği gun annesi tarafından dövülüp tavan arasına kilitlenen Evin gözünü hastanede açar ve adının Evin olmadığını Evin in öldüğünü söyler.
Manik depresif teşhisiyle tedavi altına alınır.
O günden sonra çatı katında tek başına yaşamaya başlar.Ve basından gecen her şeyi yazmaya başlar.Mizgin le yaşadıklarını yazıp mutlu olur.
Evin icjn Mizgin,kalbinin yarısı,annesinin ise en derin yarasıdır.
Annesi Evin i neden hiç sevmedi?
Mizgin aslında kimdi?
Mizgin gerçekten ölmüş müydü?
derseniz cevabı eserde bulabilirsiniz arkadaşlar
#toplumsalsorunlar ın kaleme alındığı eseri okurken
Ne baktın ne gördün beni
Seni yok sayamayan bu hafizami kaybetmek için ,kalabalık bir yalnızlığın içinde hâlâ yaşıyorum…
Anne sevgisini hiç yaşamamış, varken yok sayılmış bir kız Evin. Önce Evin sonra Aylin
Yetimhane yıllarında gördüğü işkenceler, bir sabah kalktığında öldü denilen kardeşi Mirza, akıl hastanesinde geçirdiği yıllar, orada karşısına çıkan insanlar ve içinde hiç bitmeyen Mirza’nın yaşadığı umudu…
Her bir karakterin teker teker içine gireceğiniz, nedenlerini nasıllarını merak edip bulacağınız hüzün dolu bir kitap #yarımhece
Ah anne, keşke biraz sevseydin beni….
yarım heceEdebiyat
Puan vermedi
vasfınızın vazifesini bilseydiniz anne olabilirdiniz..
bu kadar ağır bir cümle geçiyor .
Yazar Aylin olmaya çalışan Evin'i anlatıyor. Sade bir üslup ile yüreğinizin en derinlerine koca bırakıyor. bir çırğı da merak okuduğum bu kitabı kesinlikle öneriyorum.
İnsanın en büyük yarası sevgisizliktir...
Bir çocuğun en büyük yarası nedir sizce?
Kırılan oyuncakları mı, düşüp dizinin kanaması mı, yoksa zamanla unutulur giden küçük hayal kırıklıkları mı?
Ben bu zamana kadar birçok şey sayabilirdim…
Ta ki Evin’i tanıyana kadar.
Yarım Hece, bir çocuğun iç dünyasında sessizce büyüyen en ağır yarayı anlatıyor: yarım kalmışlık.
Ve daha da acısı… anne sevgisizliği.
Evin…
Görünürde bir çocuk. Ama içinde kocaman bir eksiklik taşıyan, kimsenin tam olarak fark etmediği bir yara.
Ah Evin…
Sen aslında annenin sevgisizliğine kurban gittin.
Bir çocuk hiç suçlanır mıydı?
Hiç bir anne, kendi çocuğunu eksik hissettirecek kadar soğuk olabilir miydi?
Suna, Evin’i neden suçladı?
Bir çocuk, sevgisizlikle büyümeyi nasıl seçer ki?
Evin, dayanamadığı o boşlukta Aylin olmak istedi…
Çünkü bazen insan, kendi adını bile taşıyamaz hale gelir.
Sevilmediği yerde, kendinden kaçmak ister.
Evin; sevgisizliğin içine doğmuş minicik bir kalpti.
Ve en büyük trajedisi de buydu:
Sevilmeyi öğrenemeden büyümek zorunda kalması…
Bu roman, sadece bir hikâye değil;
birçok çocuğun içinden sessizce geçen çığlığın adıdır.
Reklam
Yazar Hakkında
Merve ArslanYazar · 0 kitap
Merve Arslan 1991 Eskişehir doğumludur. Hitit Üniversitesi Kimya bölümü mezunudur. Evli ve bir çocuğu vardır. Küçük yaştan beri yazar olma hayalini rafa kaldıran yazar,oğlunun eğitim hayatının başladığı 2022 yılıinda ilk kitabı Titreyen Kalp ile yayın hayatına girmiştir. ikinci kitabı Yarım Hece ile çalışmalari devam etmektedir. Yarım Hece kitabı gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır. Kitapta Titreyen Kalp kitabına şifrelediği satırları gün yüzüne çıkaran yazar ilk romanı Yarım Hece ile yeniden okurları ile buluşuyor.
