·320 syf.····Okunma: 16 Eylül 2025 17:03 Kara çamur metaforu son derece etkileyiciydi çünkü çok kesindi. örneğin zehirli, pis,tehlikeli derecede uğursuz olduğuna dair inancı... Bir keresinde,kara çamura ayak basan herkes kendi ölüm belgesini imzalamış olur"demişti.
sık sık iltifat konusunda kavga ediyorduk. İltifat nakaratının onu çocuklaştıracağını düşünüyordum ama bunu o kadar çok vurguluyor, bu konuda o kadar çok ısrar ediyordu ki genellikle boyun eğmek zorunda kalıyordum fakat bana yapmacık görünen davranış onu her zaman canlandırıyordu. Ama yalnızca geçici olarak... Cebinde delikler vardı ve ertesi seans bunu bir daha yapmam da ısrar ediyordu.
Bir daha hiç incinmemenin yolunu bulmuştum.Eğer kimsenin benim için önemli olmasına izin vermezsem bir daha asla böyle bir kayıp yaşamazdım..
Magnolia'yı ilk gördüğüm andı bu; o gülümsemesi, yastığa benzer kolları. Annemin kolları gibiydi. O yumuşak, hamur gibi kollarda rahatlamayı ne kadar istemiştim.
Belki de hayat ve ölümün katı gerçeklerinden beni koruyacak olan anneye duyulan özlemdi.
Benimde şikayetlerim var. Hiç elime geçmeyen pek çok şey var istediğim. Hayallerim hiç gerçekleşmedi. Bazen gerçekten çok buruk hissediyorum kendimi.
Yanlış anlaşıldığı veya başkalarından aşağı olduğuna dair inancı.
Ve bir kedinin laneti bile bizimle alakalı değildir aslında diye bitirip seni sorgulatan bir kitap. Hem terapistin hem danışanın kendini bulacağı bir eser. Teşekkürler Irv