Milena'ya mektupların olması gereken ve daha iyi hali bu kitap galiba. Dostoyevski'nin şöyle utangaç, kendini küçük gören, zavallı, dışlanmış, hayata depresif bir çerçeveden bakan ana karakter yazma olayına bu kitap ile başlaması ve daha birçok hikayesinde bu ana karakter olayını devam ettirmesi bu konsepti ne kadar sevdiğini gösteriyor aslında bende bu tarz ana karakterler yüzünden Dostoyevski'nin eserlerini çok seviyorum. Makar karakteri aşırı sinir bozucu bencil ve aşşağılık bir karakter okurken sinir oldum diyebilirim bir insan bu kadar ben merkezci olmamalı. Genel olarak beğendim diyebilirim.