José Saramago’nun Körlük romanı bana göre insanın uygarlık dediği şeyin ne kadar ince bir perdeyle ayakta durduğunu gösteren çarpıcı bir anlatıdır. Bir şehirde aniden başlayan körlük salgını, aslında gözlerini kaybetmekten çok “insanlığını kaybetmek” anlamına dönüşür. Düzenin, kuralların ve ahlakın nasıl hızla çözüldüğünü; çıkarın, korkunun ve açlığın nasıl baskın çıktığını çıplak bir şekilde görürüz. Yazar, isimsiz karakterler kullanarak aslında herkesin bu hikâyenin bir parçası olduğunu hissettirir. Romanın en sarsıcı yönü ise, görme yetisini kaybedenlerin değil, hâlâ gören ama susanların aslında daha kör olduğuna dair güçlü bir ima taşımasıdır. Körlük, bana kalırsa sadece bir felaket hikâyesi değil, her dönemde yeniden sorulması gereken şu soruyu hatırlatan bir eserdir: Gerçek körlük gözlerde mi, yoksa vicdanda mı?
·
116 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.