Rus edebiyatından güzel bir aşk hikayesi. Rus edebiyatında genellikle fazla karakterli romanlar varken bu hikâyede yazar sınırlı karakterle sınırsız bir dünya oluşturmuş. Duygular yoğun ve derin işlenmiş. Özellikle yazar, Olesya ve İvan arasındaki aşkı, sevgiyi çok güzel işlemiş. İvan bir memur. Olesya ise cadılıkla suçlandığı için büyükannesiyle ormanda yaşayan genç bir kız. Olesya, İvan ile olan geleceğini görmesine rağmen her şeyi göze alarak aşkını yaşamayı seçti. "Sonrasında ne olursa olsun, pişman olmam ben. Böyle mutluyum." demişti. Pişman olmadı ama mutlu oldu mu onu bilemeyiz. Belki başka bir yerde tekrar karşılaşmışlardır.
"Ne olacaksa olsun, mutluluğumu kimseye terk etmeyeceğim."
Veda edeceğini bile bile aşkı yaşamaya değer mi? Bu kitap bize bu soruyu uzun uzun düşündürüyor. Olesya İvan'ı seçmeseydi pişman olur muydu? Birkaç ay yaşadığı mutluluk sonra çektiği ayrılık acısına değdi mi? Bilemiyorum ama bence onunki cesur bir karardı.
Bugünlerde insanların fal, tarot gibi şeylere merakla yaklaşmaları, eskiden ise cadı şüphesi -sadece şüphesi- olan kadınları diri diri yakmaları çok tuhaf. Belki de bugün inandığımız, sevdiğimiz, normal sayılan bir şey yüz yıl sonra nefretle karşılanacak. Toplum değiştikçe normallik standartları ve inançları da değişiyor. Dünya her daim değişiyor, değişmeyen tek şey değişimin kendisidir.
Kitabın dili kolay, resmen akıp gidiyor. Karakterlerle birlikte yaşıyor gibi hissettiriyor. Rus edebiyatıda giriş için uygun bir kitap.
"İhtiyarlayıncaya, ölünceye kadar şimdi yürüdüğümüz gibi el ele yürüyeceğiz..." 
Olesya 
Aleksandr İvanoviç Kuprin
Olesya Aleksandr İvanoviç Kuprin
·
60 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.