Farklı görünüşü nedeniyle çocuk yaşta ailesi tarafından uzaklaştırılan Félix’in yaşamını onun ağzından dinliyoruz. Annesinin, babasının, kardeşlerinin ve okul çevresinin ona yaşattıklarıyla birlikte; Madame de Mortsauf’la tanışması, hayatının dönüm noktası olur. Félix, bu tanışmadan sonra başkalarının adına düşünerek ve değerlendirerek bir yargı ve insan olmaya çalışır. Aile, aşk ve iş serüveninde kendini aklamak için yaptığı haklı çıkarımlar, onun iç dünyasını doldurur.
Annesi tarafından “hasta” olduğu bahanesiyle toplumdan uzak tutulan Félix, çocukluğundan beri eksikliğini hissettiği sevgiyi Madame de Mortsauf’ta bulduğunu sanır. Sanırım ona karşı duyduğu derin aşk, aslında yokluğunu yaşadığı kutsal bir amaca sığınma çabasından başka bir şey değildir.
Balzac, hikâyeyi yalnızca Félix’in aşkı üzerinden anlatmaz; Madame de Mortsauf’un öğütleriyle şekillenen iş hayatı, Félix’in krala yakınlığı, bir diğer aşkı olan Leydi Dudley’in Fransız kadınlarına dair alaycı tavırları gibi unsurlarla dönemin toplumsal ve siyasal havasını da romana taşır. Ancak tüm bu arka plan çoğu zaman Félix’in duygusal açmazlarının gölgesinde kalır ve karakterin iç dünyasına daha çok odaklanır.
Duyguların ve tasvirlerin bu kadar yoğun işlendiği bir romanda Balzac’ın Félix’i, dans şöleni gibi betimlemelerle doludur. Bu, ilgili bir anneden yoksun büyüyen bir çocuğun dünyayı algılayış biçimidir bence.Félix’in aşk anlayışındaki bu çarpıklık, yalnızca Madame de Mortsauf’un ona olan aşkı ve kederinden ölümü ile sınırlı kalmaz; aynı zamanda onun aşkı anlama biçimini, tutkularını olağan dışı yönlendirişini ve Natalie’ye kadar uzanan içsel yolculuğunu da belirler.
Bir diğer aşkı Natalie’nin kendisine yazdığı mektupta da aynı sahiplenme ve yüce amacın nihayet bir kadın tarafından dile getirildiğini görürüz. Böylece Félix, bencil kişiliğiyle ilk kez açıkça yüzleşir:
“Teşekkürler sevgili kont! Mezarın öte yanında da beri yanında da rakip istemiyorum.”
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.