Çürütülmüşün hikayesi.Duygu ve Düşünce
Oblomov, Oblomovluk, çürümüşlük, yaşayamamak bu dört kelime, romanın bütününü anlamak için şahane kavramlar. Oblomov çok sıradan bir insan. Çocukken hayalleri olan, sonra bütün hayali, hayal kurmamak olan adama evrilme hikayesi.
Bu kadar yatıp durmak olur mu derken; o, sizler bu kadar çalışıp dururken ne elde edebildiniz, diye çok haklı bir soru soruyor. Burayı deşiyor. Sizlerin içinde birer tembel var, herkes ondan kaçıyor. Bense burada, çekyatımda yatarak, bütün meziyetim sağa sola dönerek hepinizden daha cesurum, diyor. Doğru...
İnsan hayatını nasıl çürütebilir ki, diye okurken pek çok defa sordum. Nasıl? Lakin Oblomov'un sarılmaz felsefesi "Hiçlikti" Bizler oradan oraya koşturup "hiç" olabilirken, o yattığı yerden "hiçliğin" her şeyi olabiliyordu. Ve bu sonradan olan bir şey değildi. Taa doğduğu andan, büyüdüğü toprağa bakarak yavaş yavaş olmuştu. Kanına girince yapacak bir şeyi kalmamıştı. Yetiştiği köyün toprağında bile "hiç" bir şey yoktu, o da toprağını içinde taşımıştı işte.
Toprakta bir şey yetişmezken, onun da toprağına benzemekten başka yolu yoktu. Oblomovka içindeydi bir kere! Ne başka bir yer ne yaşayan bir şeye tanık olduğu vardı. Dostu bile filiz vermediğini görünce ona çiçek ekmekten vazgeçmemiş miydi?
Okurken en çok sorduğum diğer soruysa, birini sevmek için illa onu değiştirmek mi gerektiğiydi. Yani, birini değiştirince sevdiğimiz tam olarak ne olurdu ki? Özü değişmedikten, hırkasını üzerinden çıkarırken, o insan üşümez miydi? O kendini hırkasız sevebilir miydi?
Seni sevdim Oblomov. Çok hak verdim. Sen çürümedin; doğduğun andan itibaren çürütülmeye mahkum oldun. Çürütülen her insan okursa emin sana hak verecektir. Oblomov'lara selam olsun.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.