Kocaman bir vay be... 9.5/10
Evet, maceramız bitti. Basamaklardan kovulan tanrıların çekişmesi nihayete erdi.
Çok güzel bir macera daha son buldu Diyarlarda.
Serinin ilk kitabı 
Karanlık Vadi ile yavaş başlayan maceramız, ikici kitap 
Tantras ile epey yükselmiş ve aksiyonun bol olduğu, temponun hiç düşmediği, her sayfada bolca süpriz ve ters köşenin bulunduğu 
Derinsu kitabıyla bizden tam not (10 değil 9.5 :P ) alarak final yapıyor.
İlk iki kitaba yaptığım incelemelerde bu serinin hakkını çok yemişim, sanırım;
Karanlık Vadi #282918642
Tantras #283457801
Belki, seriyi okumaya başlarken şunu unutmuş olabilirim;
Fantastik kurgu kitapları ve kitapların bağlı olduğu seriler genelde hep aynı formülde ilerliyor. Bir macera için bir kahraman, kahramanımıza yardım eden bir arkadaş grubu, kahraman/grubun etkilendiği bir aksiyon ve bu aksiyon sonucunda başarılması gereken, halledilmesi gereken, çözülmesi gereken bir sorun ortaya çıkıyor. Çözülen bulmaca sonunda kahraman/ekip bir ödül yahut bir statü kazanıyor. Belki bir kılıç, incik boncuk, altın. Belki de bir kumandan, bir prens belki bir kral oluyorlar. Dostlar kazanıyor, dostlar kaybediyorlar...
Aşık oluyor, ihanete uğruyor, ölümle yaşam arasında, ince bir çizgide, bir hançerin ucunda maceralar yaşıyorlar...
Eh bu formül Unutulmuş Diyarlar kitaplarında bolca kullanılıyor.
Belki bizi etkileyen duygu şu da olabilir; bu maceraya ortak olurken, sonunda "iyilerin" kazandığı, "dur bakalım şu yeşil pis kokulu ejderhayı yok edebilecekler mi?" "Hadi bakalım, kılıcı ele geçirip, kötülükle baş edebilecekler mi?" diye kitabı/seriyi okuyup sonunda "vay be" demek sanırım.
Ve evet, bu seri biterken bize kocaman bir "vay be" dedirtiyor.
Unutulmuş Diyarlar çok büyük bir evren. Hep diyorum, her bir köşesinde başka başka maceralar, başka başka hikayeler var.
Başka başka karakterler, şehirler, ülkeler; neler neler...
Bu kitabın da bağlı bulunduğu seri, Avatar Serisi de bambaşka bir macera. Ve bu sefer kahramanlarımız tanrılar. Yani hemen hemen, neredeyse tanrılar :)
Şimdi diyebilirsiniz; "hep aynı formül, hep aynı macera, hep aynı hikaye". "Neredeyse karakterler bile aynı.
Eh haklısınız, da...
Ben okumaya, bu evrenin, bu Unutulmuş Diyarların her bir karış toprağında gezinmeye devam edeceğim. Çünkü hala "Diyarlarda huzur ve güvenlik hakim". :)
Ve sizin ne düşündüğünüz mü?
Pek sevgili buçukluk dostum Atherton Cooper'ın da hep dedigi gibi:
"Ve bu benim umrumda bile değil" :P
Şaka şaka sizleri seviyorum. Yakında görüşmek üzere :)
Karanlık Vadi ile yavaş başlayan maceramız, ikici kitap Tantras ile epey yükselmiş ve aksiyonun bol olduğu, temponun hiç düşmediği, her sayfada bolca süpriz ve ters köşenin bulunduğu Derinsu kitabıyla bizden tam not (10 değil 9.5 :P ) alarak final yapıyor.
İlk iki kitaba yaptığım incelemelerde bu serinin hakkını çok yemişim, sanırım;
Karanlık Vadi #282918642
Tantras #283457801
Belki, seriyi okumaya başlarken şunu unutmuş olabilirim;
Fantastik kurgu kitapları ve kitapların bağlı olduğu seriler genelde hep aynı formülde ilerliyor. Bir macera için bir kahraman, kahramanımıza yardım eden bir arkadaş grubu, kahraman/grubun etkilendiği bir aksiyon ve bu aksiyon sonucunda başarılması gereken, halledilmesi gereken, çözülmesi gereken bir sorun ortaya çıkıyor. Çözülen bulmaca sonunda kahraman/ekip bir ödül yahut bir statü kazanıyor. Belki bir kılıç, incik boncuk, altın. Belki de bir kumandan, bir prens belki bir kral oluyorlar. Dostlar kazanıyor, dostlar kaybediyorlar...
Aşık oluyor, ihanete uğruyor, ölümle yaşam arasında, ince bir çizgide, bir hançerin ucunda maceralar yaşıyorlar...
Eh bu formül Unutulmuş Diyarlar kitaplarında bolca kullanılıyor.
Belki bizi etkileyen duygu şu da olabilir; bu maceraya ortak olurken, sonunda "iyilerin" kazandığı, "dur bakalım şu yeşil pis kokulu ejderhayı yok edebilecekler mi?" "Hadi bakalım, kılıcı ele geçirip, kötülükle baş edebilecekler mi?" diye kitabı/seriyi okuyup sonunda "vay be" demek sanırım.
Ve evet, bu seri biterken bize kocaman bir "vay be" dedirtiyor.
Unutulmuş Diyarlar çok büyük bir evren. Hep diyorum, her bir köşesinde başka başka maceralar, başka başka hikayeler var.
Başka başka karakterler, şehirler, ülkeler; neler neler...
Bu kitabın da bağlı bulunduğu seri, Avatar Serisi de bambaşka bir macera. Ve bu sefer kahramanlarımız tanrılar. Yani hemen hemen, neredeyse tanrılar :)
Şimdi diyebilirsiniz; "hep aynı formül, hep aynı macera, hep aynı hikaye". "Neredeyse karakterler bile aynı.
Eh haklısınız, da...
Ben okumaya, bu evrenin, bu Unutulmuş Diyarların her bir karış toprağında gezinmeye devam edeceğim. Çünkü hala "Diyarlarda huzur ve güvenlik hakim". :)
Ve sizin ne düşündüğünüz mü?
Pek sevgili buçukluk dostum Atherton Cooper'ın da hep dedigi gibi:
"Ve bu benim umrumda bile değil" :P
Şaka şaka sizleri seviyorum. Yakında görüşmek üzere :)·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.