Romanın isimsiz anlatıcısı bir gün ateşlenir; geçmişte hasta düştüğü zamanı ve kendisine bakan kişiyi anımsar. O ilişkiden söz eder bize. Sonra bellek devreye girer, çenesi açılır; farklı dönemlerden üç kişiyi daha dahil eder bu anma törenine. Böylece anlatıcı, hayatından geçip giden dört insanı anarken, paylaşılanların değerini teslim eder, ilişkilerini onurlandırır. Onları kendi kimliğini besleyen damarlar olarak görür. Çünkü bellek yalnızca geçmişe dönük bir kayıt defteri değil, bugünü kuran bağların da taşıyıcısıdır.
“Hayatlarımızın içinde pek çok hayat yaşıyoruz; insanların gelip gittiği, arkadaşların kaybolduğu, çocukların büyüdüğü parça parça hayatlar ve ben hangi hayatımın diğerlerini çerçevelediğini asla bilemiyorum. Fakat ne zaman ateşim çıksa ya da âşık olsam, hiçbir karışıklık kalmıyor, ‘benliğim’ geri çekilip yerini isimsiz bir mutluluğa bırakıyor; detaylar korunup birbirinden ayrılmadan, yan yana sıralanan net bir bütüne dönüşüyor. Sonrasında ise bu durumu hep bir lütuf olarak hatırlıyorum. Belki de her şey bu şekilde anlatılabilir; yüzümün önünden rasgele geçip giden insanlarla. ‘Başlangıç’ ve ‘son’ yok, kronoloji yok, sadece anlar ve o anların içinde olup bitenler var.”
104 sayfada, incelikli bir seçicilikle kurulmuş parçalı bir bütünlük ve yoğun duyguları taşıyan sade bir dil var bu romanda. Karakterler canlı, dönemin ruhu ve atmosferi özenle işlenmiş, detaylar metne derinlik katıyor. Detaylar her zaman derinlik katar zaten! Anma törenlerini de detayları da ne çok severim, bilirsin Can! Bu belki benden sana miras kalırEzcümle bu kısa romanı da çok sevdim!
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.