II. Abdülhamid’in tahttan indirildikten sonra Selanik’te geçirdiği sürgün yıllarını anlatıyor. Yazar, tarih kitaplarında ya “Kızıl Sultan” ya da “Ulu Hakan” gibi tek taraflı sıfatlarla anılan Abdülhamid’i daha insani bir açıdan göstermeye çalışıyor. Doktor Atıf Hüseyin Bey’in gözünden Abdülhamid’in korkuları, alışkanlıkları ve yalnızlığı aktarılırken bir yandan da İttihatçıların çelişkileri ve Osmanlı’nın çöküş döneminin sancıları işleniyor.
“Kaplanın sırtında” ifadesi iktidarın hem görkemini hem de taşıdığı yükü simgeliyor. Abdülhamid burada tek taraflı bir kahraman ya da hain olarak değil, çelişkileriyle var olan bir insan olarak karşımıza çıkıyor. Bu da romanı kuru bir tarih anlatısı olmaktan çıkarıp daha psikolojik ve felsefi bir derinlik kazandırıyor.
Kitabın güçlü tarafı tarihsel belgelerle edebî kurgunun dengeli biçimde harmanlanması. Akıcı dil, atmosfer ve diyaloglar sayesinde okur hem bilgi sahibi oluyor hem de hikâyeye kapılıyor. Ama bazı bölümlerde ayrıntılar fazlalaşıyor ve akıcılık zayıflıyor. Ayrıca Abdülhamid’e yönelik eleştirilerin hafif tutulduğu, İttihatçılara daha sert yaklaşıldığı da göze çarpıyor.
Sonuçta Kaplanın Sırtında, yalnızca Osmanlı’nın son dönemlerini değil, aynı zamanda iktidar, özgürlük ve tarih üzerine düşündüren bir roman. Geçmişi bugünün tartışmalarıyla birleştirmesi, eseri hem bilgi veren hem de sorgulatıcı bir metin haline getiriyor.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.