Hüseyin Rahmi Gürpınar, mizahi üslubunu çok sevdiğim bir yazar. Yaşadığı dönemin günlük yaşamını, kadın erkek ilişkilerini, batıl inançlarını, ahlaki yozlaşmayı kendine has hicviyle ele alır; güldürür, düşündürür.
1919’da Heybeliada’da kaleme aldığı bu kitapta da Aşkı Memnu’dan hallice bir hikaye görüyoruz. Boğaziçi sırtlarında bir konak, hastalık hastası yaşlı bir adam Hasan Ferruh Bey. İlk sayfalar onun bu hastalığını ve arka arkaya gelen doktorları ayrıntılı bir şekilde ele alıyor. Bu kısımlarda yazar bilmem kendinden mi yola çıktı. Çünkü Hüseyin Rahmi’nin de küçükken geçirdiği hastalıklar neticesinde mikrop kapma, hastalık korkusu olduğu ve dışarı çıkarken eldivensiz dışarı çıkmadığı söyleniyor. Hüseyin Rahmi hiç evlenmese de ,Hasan Ferruh Bey bu durumuna ilacı genç bir kadınla evlenmekte bulur. Böylelikle konakta işler iyice karışır. Mevki ve rahat bir yaşam için kendinden haylice büyük adamlarla evlenen kadınlar, aldatmalar, insanın doğası, zaafları üzerine bir Türk filmi gibi döner hikaye ve her şey gibi nihayetine erer.
Kitabın Feryatname bölümünde Hüseyin Rahmi’nin cümleleri sadece o günleri değil, yıllar sonrasını bugünü de yaşıyor sanki. Yaptığı toplumsal eleştirisi, dünden bugüne ulaşan gözü, tespitleri, cümleleri ile kitabın bu kısmını çok sevdiğimi söyleyebilirim.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.