Aylak Adam Üzerine
Uzun zamandır okumayı planladığım bir kitap değildi Aylak Adam. Sanki damdan düşer gibi kitaplığıma girip elime geçti ve kendimi okurken buldum. Hiçbir fikrim, hiçbir beklentim yoktu; bu da bana kitaba tamamen filtresiz başlama ve bitirme imkânı verdi.
Sayfalar ilerledikçe fark etmeden C.’nin gözünden bakmaya, onun kulağıyla duymaya, onun elleriyle hissetmeye başladım. Hani birini dinlersin de sesi yavaş yavaş kaybolur, sonunda onun sesi senin iç sesine dönüşür ya… İşte bu kitap tam da öyleydi benim için. Bu hissi en son yıllar önce Sabahattin Ali’nin “İçimizdeki Şeytan”ında yaşamıştım…
Kitabın en çok içime işleyen yanı, şu cümlede saklıydı:
“Gittiler. Ne yamansınız dökme kalıplarınızla; bir şeyi onlara uydurmadan rahat edemezsiniz.”
Kendini kaybetmiş ve belki de bulmaya çalışan bir insanın, çevresindeki kalıplara, etiketlere ve yönlendirmelere karşı sessiz bir isyanı bu. Hepimizin hayatında böyle görünmez iplerle bizi bir yerlere çekmeye çalışan insanlar ve düşünceler yok mu?
Belki büyük bir genelleme olacak ama çoğumuzun içinde hem bir “şeytan” hem de bir “aylak adam” var. Aylak Adam’ın da tam zamanında kitaplığınızda yer edinmesini dilerim.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.