Karanlıktaki Elma ~ Clarice Lispector
“Çünkü sen hep parlayan şeylerden bahsediyorsun ama parlamayan bir öz de var. İşte ben onu istiyorum. Tek düzeliğin aşırı güzelliğini istiyorum. Karanlık olan ve parlamayan bir şey var, işte önemli olan da o. Korkularınla beni rahatsız ediyorsun çünkü onlar bile parlıyor.”
Merhaba sevgili kitapseverler;
Yazardan okuduğum ikinci kitap ve ilk okuduğum kitabına göre fazlasıyla zorlayıcı ve fazlasıyla çok güzel.
Bu kitap adeta bir varoluşsal labirent. İnsana, “Ben kimim? Bu dünyadaki yerim ve anlamım nedir?” sorularını sorduruyor. Martim’in kaçışıyla başlıyor kitap sonra bir cinayet olduğunu öğreniyoruz. Ama görüyoruz ki mesele bir cinayetten çok daha derin: suçun kendisi mi ağırdır, yoksa suçluluk duygusunun yükü mü? İnsanın varlığını, korkularını didikleyen müthiş bir varoluşu sorgulama kitabı. Bu tarz okumalardan hoşlananlar için bire bir.
Kuraklığın ortasında bir çiftlikte kesişen üç hayat. Yağmurun beklendiği bu topraklarda karakterlerde kendi içindeki susuzluğu ve karanlığı yüzeye çıkartıyor. Kitaptaki karanlık sadece dışarıda değil, içimizde de. Bir elma metaforu üzerinden ilerliyor. Elma burada hem yasak hem de bilginin sembolü: dışı parlak, kırmızı ve cezbedici; içi açıldığında zehirli çekirdeklerle dolu. Yazar, bu sembol üzerinden bizi yüzleşmeye zorluyor. Kendi elmanızı ısırmaya cesaretiniz var mı? diye soruyor.
Roman, özgürlüğün bedelini, ölüm korkusunu, suç ve masumiyet arasındaki ince çizgiyi sorguluyor. Okuru bir boşluğa bırakıyor ve kulağına fısıldıyor: “Senin karanlığın nerede?”
Çünkü mesele sadece parlayanla değil, parlamayan özle de ilgili. Hayatın tekdüzeliğinde gizlenen o sessiz karanlıkla. Kitap, tam da bu yüzden, dengeyi aramanın da hikâyesi. Ben bu tarz okumaları sevdiğim için çok beğendim.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
·
537 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.