İsmi "Romantik Komedi-ciler" olan bir kitapta ne kadar ağlayabilirsiniz? Eh, tahmin edebileceğinizden daha fazla ağladım. Ki HÂLÂ ağlamak istiyorum. (Ayrıca bugün stresli olsa da güzel bir gündü. Beklediğimin ve hatta umduğumun daha üstünde bir notla kardiyoloji stajımı geçtim. O zafer hissi ile başlamıştım kitaba)
Gerçekten... bazı duygular, cümleler... o kadar güzel aktarılmıştı ki. Satır aralarına gizlenen mesajlar... bir ara kitap beni biraz kaybetmişti ve 3 vermeyi düşünüyordum. Ancak bitirdiğimde zihnimde 5 yankılanıyordu. Aslında 4 puan vermek daha adil olurdu ancak... hayat adil değildir sonuçta, değil mi?
Tamam. Sırayla gidelim:
Erkek karakter -Charlie Yates- hakkında düşündüğüm ilk şey -ilk 100 sayfayı falan baz alarak- hayatımda okuduğum en ilginç erkek karakterlerden birisi olduğuydu çünkü adam hem centilmen hem de öküzdü. Gerçekten ilginç bir birleşim, değil mi? Bir eksi yön olarak söylemeliyim ki kitabın büyük bir kısmında bu centilmen öküzlük durumu devam ediyor. Ama bununla barışıyorsunuz.
Emma Wheeler ve ailesi gerçekten ilgi çekiciydi. Bir travma ile mücadele edişleri, farklı tepkiler verişleri... Ayrıca Emma'nın sıklıkla 4.duvarı yıkıp bizimle konuşması oldukça başarısız olabilecekken tam tersi oldukça başarılı olmuştu bence. Kitaba farklı bir anlatım tarzı katmıştı ve ilk bölümden epiloga harika bir bütünlük katmıştı. Sadece Emma'nın karakter gelişimini biraz daha okumak isterdim.
Bu da bu kitapla ilgili sahip olduğum ve sahip olduğuma en çok şaşırdığım olumsuz özelliğe getiriyor bizi:
Kitap KISAYDI! Evet, çok ciddiyim. Normalde romantik kitapların 400 sayfayı aşmasını pek tercih etmem. 300-400 arası idealdir ancak bu kitabı kesinlikle +500 sayfa olarak, bazı detayların daha iyi işlenmesiyle okumak isterdim. Ya en azından bi' 50 sayfa daha olsaydı.
Ayrıca orta kısımlarda çok fazla zaman atlaması oluyordu. Bu ilk başta bana biraz hatalı gelse de kitaba ne kadar yakıştığını ilerledikçe fark ettim. Yani evet, zaman atlamaları güzeldi. Bize o fazla sayfaları zaman atlama kısımlarını detaylandırarak değil, özellikle finale ilerleyen kısımlara daha fazla sahne yazarak vermesini isterdim yazarın. (Cümle oldu mu? Sanki olmadı ama bence siz anladınız?)
Yazar hakkında sevdiğim bir şey: Araştırıyor. Gerçekten. Tıbbi konular olsun, ele aldığı durumlar olsun bunu araştırıyor ve yazdıklarını okurken araştırdığını sadece hissetmiyor adeta biliyorsunuz. Zaten bildiğiniz bir şeyse de bundan emin oluyorsunuz.
Tıbbi konuları ele alış şeklini de seviyorum. Okuduğum diğer kitaplarında da. Yazara karşı hissettiğim yakınlığın birazı da buradan geliyordur belki.
Şimdi gelelim kitabı asla elimden bırakamayışıma ve 5 saatten daha kısa sürede -molalarla- bitirişime:
Harika bir maceraydı. Merak unsuru kitabı elimden bırakmamı zaten imkansız hale getirmiyormuş gibi anlatımı da o kadar güzel ve karakterleri o kadar ilgi çekiciydi ki... Bir romantik kitapta bu kadar gizem ve ters köşe unsuru asla beklemiyordum. Ters köşe derken olayların klasik romantik kurgular gibi ilerlememesini de katıyorum. Klasik klişelerden sıkıldıysanız -bir insan bundan neden sıkılır ki :)- bu kitap ilginizi çekebilir belki de. Ya da çekmez. Baktığınız başka bir açıda yaşanan her şey klişedir belki de. Ama benim için klişeleriyle birlikte yenilikçi bir deneyim oldu.
Bunu en sonlara bırakmak mantıklı mıydı bilmiyorum ancak bir eleştirim kitabın en azından içerdiği imalar ve grafik olmasa da yaptığı bazı anlatımlar ve küfürler sebebiyle en azından +16 değerlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Hatta kendim direkt kitabı +16 kategorisine de koyuyorum.
Ağlamalar, meraklar, eğlenmeler eşliğinde harika bir okuma yaptım. Evet, bazı sahneler kısa geldi. Bazı olaylar çok geçiştirilmişti. Ama bu kitap şu anki bana o kadar iyi geldi ki...
Asla beklentimi karşılamadı bu arada? Yani ben daha klişe iki kişi arasında geçen bir romcom okuyacağız sanıyordum. İsimden yanılmışım. Çok daha farklı bir maceraydı. Ve çok güzeldi.
·
138 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.