Bu kitap benim için oldukça zorlayıcıydı. Özellikle ana karakter Peter Tarnopol’un sürekli yaşadığı bunalımlar ve sevmediği halde bazı kadınlarla ilişki yaşaması beni fazlasıyla daralttı. Bu davranışlarının altında yatan psikolojik nedenleri anlamakta zorlandım çünkü çocukluğu sevgi dolu, destekleyici bir ortamda geçmiş görünüyor. Belki de psikiyatristinin söylediği gibi narsistik bir yapıya sahipti.
Kitap boyunca en çok hissettiğim duygu öfkeydi. Peter bana göre iflah olmaz biriydi ve hayatının ilerleyen dönemlerinde de kendini benzer yıkıcı ilişkilerin içinde bulacağını düşünüyorum. Sanki değişmek gibi bir derdi yoktu; sadece sürükleniyordu.
Yapı olarak kitap biraz parçalıydı. Olaylar net bir sıralama içinde değil de, sanki biri oturup sana “Bak sana bir şey anlatacağım” der gibi karışık anlatılmıştı. Bu bazen akıcılığı azalttı ama anlatım biçimi olarak ilginçti. Kitabın başındaki bölümlerin Peter’ın yazdığı öyküler olduğunu sonradan öğrenmek ise Roth’un “yazar içinde yazar” tekniğini ne kadar ustaca kullandığını gösterdi.
Genel olarak iç sıkıcı, yoğun ve insan psikolojisinin gölgeli taraflarına odaklanan bir romandı. Herkese göre değil, ama karakter çözümlemeleri sevenler için güçlü bir okuma olabilir.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.