Gerçeği mi tercih edersiniz, yoksa insanlığın sonsuza dek barış içinde yaşamasını mı?
Watchmen sadece bir çizgi roman değil. Hani bazen hayatın gerçeklerini bize hep söyledikleri şu olayı; “beyaz veya siyah açıdan bakmayın” tarzında ve sanki grinin tek gerçekmiş gibi lanse edilmesine karşı, siyah ve beyaz düşünmenin, yani düz, sığ, saf, tek açıdan bakmanın ya da düşünmenin de gerçekliğe ne kadar yakın olduğunu acımasızca kanıtlayan bir eser Watchmen.
Bu öyle bir eser ki, çizgi roman diye okuyup geçmek veya küçümsemek bence pek akıllıca olmayacaktır. Çünkü Alan Moore öyle bir eser yazmış ki, nereden tutarsanız tutun insanlığın en temel sorunlarına parmak basıyor. Bu sorunların çözümüne kendince yarattığı bir kurgu ile Watchmen evreninde adeta simüle ediyor. Bu simülasyon bize farklı bir bakış açısı sunuyor.
Yani en azından gerçekliğin ve doğrunun ne demek olduğunu Watchmen evreninde farklı boyutlarda bulurken, bu boyutlarını tek bir gerçeğe dayanması ise fazla trajedik oluyor. Şöyle: Ortada bir sürü farklı gerçek var ama bu farklı gerçeklerin bir üst gerçeği var. İşte bu üst gerçek ile farklı gerçekler arasında sıkışmış olan insan ne yapacağını bilemez oluyor. Sonsuz barış için gerçeklerin ve doğruların saklanması mı? Ya da acı olan tek üst gerçeğin insanlığı yok etmesi mi?
Bu sorunun cevabı romanın da aradığı bir cevap. Ben buna şöyle bir cevap vermek isterim: Tabii ki de düz mantıkla cevap vereceğim; doğru ne ise, gerçek ne ise, bu insanlığın barış içinde yaşamasını engelleyecek olsa bile o gerçek ve doğruyu savunurum. Çünkü kandırılıp farklı bir gerçeklikmiş boyutuna evrilen barış içinde bir hayat sürmektense, savaş içinde has acımasız gerçeği öğrenmeye tercih ederim.
Watchmen evreninde benim bu tercihime en yakın kahraman Rorschach oldu. Gerçekten romanın en sevdiğim kahramanı. Fazla ciddiliği ve tek düşünce tipine sahip Rorschach beni yeterince tatmin etti. Ha, bir de Komedyen diye bir kahraman var; o da biraz Rorschach'a benziyor ama onu pek detaylı tanıyamadım. Biraz gizemli kaldı.
En sevmediğim kahramanlar ise Dan ile Laurie oldu. O kadar itici kahramanlardı ki, sonunda kendi mutluluklarını her şeyin üstünde tuttular. Bir de tıpkı Dr. Manhattan gibi Dr. Manhattan'a kayıtsız kaldım. İronik ama gerçek. Ozymandias'a ise pek sempati duyduğumu söyleyemem ama kesinlikle zeki ve insanlığı bir hizada tutabilecek biri varsa Watchmen evreninde bu kişi Ozymandias olurdu.
Genel olarak aşırı beğendiğim bir çizgi roman oldu. Ayrıca Alan Moore'un muhteşem kurgusuyla yazdığı ve Time dergisinde en iyi yüz İngilizce roman arasından tek çizgi roman sıfatında yerini alan Watchmen, okuduğum ilk ve üst düzey çizgi roman oldu. Kesinlikle okunmasını tavsiye ederim. Sizi Amerikanın 80’lerine ve 90’larına götüreceğinden hiç şüphe etmem.
Keyifli okumalar dilerim.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.