Ve bitti… Alcatraz serisine veda ettim. İçimde hem bir burukluk hem de büyük bir hayranlık var.
Bu kitapta anlatıcı değişiyor ve Bastille’nin gözünden hikâyeyi görüyoruz. O güçlü, sert ama aslında yumuşacık kalpli karakterin bakış açısından Semendy ailesine, Alcatraz’a ve savaşın sonuçlarına şahit olmak çok farklı bir deneyimdi. Sanderson’un mizahı yine dorukta, ama Bastille’nin anlatımıyla birlikte olaylara bambaşka bir ağırlık da ekleniyor.
Final? İşte orası bambaşka bir konu.
Ne tam olarak mutlu bir son, ne de mutsuz… Daha çok olması gereken bir son. Hayat gibi; kayıplarla, hatalarla, bağlarla ve kabullenmeyle.
Benim kalbim hâlâ bir bahçede, bütün aile sağ salim, ellerinde çilekli turtalarıyla mutlu bir final sahnesi aradı. Ama Sanderson bize ondan farklı, daha gerçekçi ve kendi çizgisine sadık bir son sundu.
Kitap boyunca kullanılan çizimler, görseller ve tasarımlar da hikâyeye ayrı bir tat kattı. Görsel detaylar sayesinde Bastille’nin sesi daha da kuvvetli hissediliyor ve Alcatraz evreninin absürtlüğü daha eğlenceli hale geliyor.
Sonuç: Bu seri benim için unutulmazlar arasına girdi. Mizahı, zekice kurgusu, ironisi ve altındaki derin duygu dünyasıyla çok özel bir yere sahip oldu. Semendy ailesini, onların çılgın ama sevgi dolu hallerini asla unutmayacağım.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.