BÜYÜK bir hikaye
Hakkında yıllardır yazılmış çizilmiş olan Tutunamayanlar'ı çok uzun solukta da olsa okumayı başardım. "Başardım" diyorum çünkü gerçekten yorucu bir süreç. Bu kadar zorlaştıransa kitabın karışıklığı diyebiliriz. Turgut ve Selim'in kafasından geçen düşüncelerin hızlı akışı olsun Atay'ın ağır dili olsun zaman zaman zorluyor sizi.
En çok ilgimi çeken kısımlardan biri de Atay'ın kitabın içindeki bazı yerlerde gerçek olmayan yer, kişi ve olayları gerçekmişçesine bu kadar detaylandırarak anlatabilmiş olması. Diğer kısımsa -diğer okuyanların da aynı fikirde olduklarını düşünüyorum- Atay'ın ne kadar kültürlü bir insan olduğu. Kitapta yaptığı göndermeler; bahsettiği yazarlar, olaylar, kişiler; size araştırma hissiyatı getirecek cinsten.
Kitabı okurken sonuna odaklanmayın. Süreçlere ve durumlara odaklanın. Selim'in ve Turgut'un sıkıntısına odaklanın. Nedenine odaklanın. Tutunamayanlar hayatın tekdüzeliğine ve normalliğine ayak uyduramamış insanlardır. Selim'e de çocukluğundan beri "normal" olmadığını düşündürmüşler. Selim, kaşığı bile diğerlerinden farklı tuttuğunu düşünen biri. Hayatı boyunca da "normal" insanların arasına girmeye çalışmış ama başarılı olamamış. "Kim peki bu "normal" insanlar?" diye düşünmeden edemiyor insan. Düşünmeyen insanlar mı? Önemsemeyen insanlar mı? Bana kalırsa Selim de gayet "normal" insan olabilirdi ama onu ayıran önemli bir detay vardı. Selim düşünürdü, çok düşünürdü. Selim önemserdi, fazlasıyla. Selim gülünç duruma düşmek istemezdi. Selim hata yapmak istemezdi. Hayatı bunları düşünerek geçti ve sonunda da düşünecek bir şey kalmadı.
Kitabı okuyanlar Selim'in aslında yalnız bir insan olmadığını görmüş olmalılar. Hayatından o kadar çok insan gelmiş geçmiş ki... Fakat kitapta da yakındığı gibi, hiçbir işte yapamadığı gibi insan ilişkilerinde de "sonunu getirememiş". "Selim'in en yakın arkadaşı Turgut muydu?" diye sorarsanız da, bence değildi. Selim yakın arkadaşı olsun isterdi ama kendisinin de bildiği gibi bu işleri çok beceremezdi. Turgutsa Selim'in çok yakın arkadaşı olduğunu sanıyordu. Ta ki derdini Turgut'a hiç açmayıp intiharı seçene kadar.
Hikâyemizin kaynağı da burası. Turgut, arkadaşı Selim'in beklenmedik intiharıyla onu düşündüğü kadar tanımadığını fark ediyor ve hikâye başlıyor. Selim'in daha önce adını bile duymadığı, hiç görmediği arkadaşlarını ve hayatından geçen insanları buluyor ve onlarla Selim'i konuşuyor. Aslında okuduğumuz bu kitap Turgut'un Selim'in hayatının bilmediği yönlerini araştırırken topladığı bilgilerden, metinlerden ve Turgut'un düşüncelerinden oluşuyor. Bu da üstkurmacanın en büyük özelliği. Okuduğumuz kitabın yazılma serüvenini okuyoruz.
Turgut'un bu araştırmayı yaparken Selim'i gereğinden fazlasıyla anladığını ve ona benzemeye başladığını görüyoruz. Ailesinden ve çevresinden uzaklaşmaya başlıyor. Başına gelen en kötü şeyse Selim ve diğer tutunamayanlar gibi fazla düşünmeye başlamak. Romanın ana düşüncelerinden biri de bu. Fazla düşünmek insanı iyiye götürmüyor.
Kitabın ilk sayfasında Olric'in varlığının ve ilerleyen sayfalarda hikâyeye dâhil olacağının haberini alıyoruz. Olric, Turgut'un kafasında bir ses. Belki Selim'in de bir Olric'i olsaydı sonu böyle olmazdı, bilemeyiz.
Bu kitap hakkında ne kadar detaylı bir inceleme yazılmaya çalışılsa da bence yetersiz olur, her yerine değinemeyiz. Türk edebiyatının en iyi romanı mıdır bilmiyorum ama bence en başarılısı Tutunamayanlar'dır. Herkesin içinde bir Olric var diyorlar. İçinizdeki Olric'i bulmanız gerekmemesi dileğiyle...
·
1 +1'leme
·139 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Öncelikle Tutunamayanlar hakkında okuduğum en güzel yorumlardan biri bu. Kitabı okuyabilme azmine de ayrıca hayranım. Biliyorsun ben sözüme rağmen bunu yapamadım. Ancak senin süzgecinden geçerek yazılmış bu cümleler beni kitabı okumuşum kadar mutlu etti. Daha nicelerini okumayı merakla bekliyorum. Tutunamayanlar’ın anlaşılmak istenmeyen dünyasından bir şeyler alabilmişsin. Bu okuma sürecinin sende birçok kapıyı aralamış olduğunu umuyorum. Çabana sağlık
