Üçlemeyi bitirdiğimde, içimde hem bir boşluk hem de tarifsiz bir minnet duygusu kaldı. Zeze, bana hayallerin ve sevginin bir insanı nasıl yaşama tutundurabileceğini, aynı zamanda kayıpların ve acıların bir ruhu nasıl şekillendirdiğini gösterdi. Yıllar sonra bu kitaplara dönmek, sanki eski bir dostla yeniden buluşmak gibiydi. Çocukken yalnızca hikâyeyi okumuştum; şimdi ise satır aralarındaki sessizlikleri, gizli çığlıkları ve umut kırıntılarını duydum.
Belki de hepimizin içinde bir Zeze vardır. Hayatın darbeleriyle savrulan, ama yine de bir şeker portakalı ağacının gölgesinde umutla güneşi uyandırmayı bekleyen..
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.