Zihnin Sessiz Mimarisi…
Joseph Murphy’nin “Bilinçaltının Gücü” kitabını okurken, zihnimin en derin kıvrımlarında usulca parlayan ışığın giderek büyüyüp alevlendiğini hissettim. Satırların özünde şu hakikat yankılanıyordu: İnsanı durduran şey hayatın çetin yolları değil, bilinçaltının kendi kendine fısıldadığı cümlelerdir. Çünkü insan, hayalini zihninde canlandırmadan hiçbir gerçeğe ulaşamaz; ve her yolculuk, önce imgelemenin görünmez çekimiyle başlar.
Yazara göre bilinçli zihnimiz çıkmaz sokaklarda dolaşırken, bilinçaltı görünmez bir rehber gibi gizli yolları bulur. Bazen aklın çözemediğini rüyalar fısıldar, bazen de uyanıkken zihnin derinliklerinden yükselen bilinçaltı, cevabı en sade haliyle sunar.
Satırların arasında ilerlerken, bir yandan kendi içime aynalar tuttum. Korku ektiğimde hayatıma gölgeler düşerken, sevgi ve güvenle yaklaştığımda önüme açılan yolları hayatım boyunca defalarca deneyimledim. Zaten anlamıştım ki, içimde duyduğum her fısıltı, dışarıda karşıma çıkan manzaraların gizli mimarıydı. Çünkü bence inanmak, geleceği sessizce bugüne davet etmektir. Murphy’nin cümleleri ise bu inancımı kağıda dökerek bana “devam et, doğru yoldasın” diye fısıldadı sanki…
Şunu farkettim ki paranın, başarının, ilişkilerin, sağlığın ve mutluluğun kökleri aslında zihnin toprağında filizleniyor. Ne zaman içimde “yapabilirim” diye bir kıvılcım doğsa, o kıvılcım hayatımda ateşe dönüşüyor. “Bolluk benimle” dediğimde ise sanki görünmez eller perdeyi aralıyor, önüme beklenmedik kapılar açılıyor. Murphy’nin sözleri bu yaşanmış mucizeleri bir çerçeveye oturttu. “Parayı tanrılaştırma, onu sevgiyle kullan” öğüdü kulağıma bir denge çağrısı gibi gelirken; “Huzur olmadan gerçek başarı elde edilemez” cümlesi, kazandığım her şeyin kalbimdeki sükunetle anlam bulduğunu yeniden hatırlattı.
Elbette kitabın kimi iddiaları fazla keskin geldi bana. “Yoksulluk bir hastalıktır” gibi cümleler gerçek hayatta acı çeken insanlara haksızlık gibi göründü. Ama Murphy’nin amacı bilimsellikten çok, umudu uyandırmak. O yüzden bu cümleleri bir mutlak gerçek değil, zihinsel bir telkin olarak okumayı tercih ettim.
Özetle Bilinçaltının Gücü, okuru bir iç yolculuğa çıkarıyor. Her sayfa, “Zihnin sandığından hangi hazineyi çıkaracaksın?” sorusunu sorduruyor. Murphy’nin dili kimi yerde tekrarlarla dolu olsa da, bu tekrarlar aslında bilinçaltının öğrenme biçimini taklit ediyor: Sürekli telkin, sürekli hatırlatma.
Beni kitapla buluşturan bilge dostum aslında bana sıradan bir armağan değil, içime açılan bir anahtar daha vermiş oldu. Satırlarında kendi yolculuğumun izlerini bulacağımı biliyor gibiydi. Okudukça da gördüm ki yolculuğumun her durağında bilinçaltımı şükrün dinginliğiyle, sevginin sıcaklığıyla ve inancın ışığıyla beslemeye çalışıyorum. Kimi zaman küçük bir işaret, kimi zaman büyük bir dönüm noktası hayatıma mucize gibi dokundu ve dokunmakta. Bu kitap, bütün bunların rastgele değil, içimde saklı duran kudretin dile gelişi olduğunu öğretti. Şimdi önümde yeni bir yol seriliyor; geçmişin izleri adımlarımı güçlendiriyor, kalbim ise yaklaşmakta olan yeni mucizeleri karşılamaya hazır, huzurla bekliyor.
·
437 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.