Selaaammm yepyeni bir dönem biyografisi ve favori yazarımla yine burdayım.Osman Balcıgil'inkaleminden çıkan Kızılçengi, sadece bir roman değil; Türk sinemasının ilk kadın yıldızlarından Cahide Sonku’nun parlak ışıklarla gölgeler arasındaki çarpıcı hikâyesi.Onu sahnede alkışlara boğan ihtişamın ardında derin yalnızlıklar,kırılmalar,gerçekten sevilmemek ve kadın olmanın bedeli var. Cahide,sevgisizliğinin intikamını,bir şekilde herkesten yükseğe çıkabildiğini göstererek almak istemiş olsa da işler hiç istediği gibi gitmemiş ve resmen hırslarının kurbanı olarak kendi sonunu kendi elleriyle hazırlamış.
Balcıgil, Sonku’yu bir efsane değil; bir kadın, bir insan, bir yürek olarak anlatıyor: tutkularıyla, zaaflarıyla, hayalleriyle ve çöküşleriyle… Kırmızı perde bir yandan görkemin simgesi, bir yandan da hayatını kuşatan bir girdap gibi. Okurken, sadece bir sanatçının yaşamına değil; aynı zamanda bir dönemin ruhuna tanıklık ediyorsunuz ve anlıyorsunuz ki,dünden bu güne aslında politik olarak düzelen hiçbir şey yok ve aksine daha da kötüye gidiyor.
Parıltıların ardında görünmeyen acılar, unutulan çığlıklar...İşte Cahide Sonku’nun hikâyesi, şöhretin geçiciliğini,toplumun kadına yüklediği ağırlıkları ve insanın kendiyle yüzleşmesinin kaçınılmazlığını anlatıyor. Bitirdiğinizde içinizde bir hayranlık kadar derin bir hüzün de bırakıyor.
Sahi,“Bir kadının hayallerini, sanatını ve hayatını taşıyacak güç var mıydı bu ülkenin omuzlarında?”
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.