"Acının ve Istırabın Yegane Kitabı"
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın "acının ve ıstırabın yegane kitabı" olarak tanımladığı bu roman; bugünkü Peyami Safa'yı bize işaret eden ilk kusursuz, yetkin, bütünüyle insani ve her satırı canlı bir bedenden kopan bir damar gibi taze ve hayat fışkıran bir kitap.
Bir hastanın ruh halini bundan daha iyi tasvir edebilen başka bir roman okumadım. Kitabın psikolojik tahliller bakımından müthiş bir başarısı var.
Zannederim bu eserde boşa sarf edilmiş tek bir cümle dahi bulunamaz. Yayıncılardan sayfa başına para alabilen Rus bir yazar tarafından yazılsa muhtemelen en az 500 sayfa olacak bu hikâyeyi Peyami Safa, yalin ve sade bir biçimde 110 sayfada anlatmış. Mesela, "Sofradaki münakaşanın çirkin bir çocuğu doğdu: Sükût... Ruhlar acılaşmıştı ve güzel bir mevzua girilemiyordu." Peyami Safa, herkesin susup kimsenin konuşmaya başlayamamasıyla oluşan o durumu anlatmak için paragraflarca cümleler kurmak yerine sadece iki kelime kullanmış: Ruhlar acılaşmıştı.
Yükte hafif pahada ağır olan bu kitap, bilinç akışı tekniğine örnek gösterilecek Türk edebiyatının güzide bir eseri, Türk romanının var olduğunun kuvvetli delilidir.
Kimsenin yaşamadan anlayamayacağı , empati dahi kuramayacağı hissiyatları, kurgu aleminin ötesinde, taklit edilemeyecek olan, sadece deneyimlemek ve hissetmekle öğrenilebilen birtakım şeyleri bize ustalıkla sunuyor Peyami Safa. Ustalıkla diyorum çünkü yazar, ne yaptığını ve ulaşmak istediği şeyin ne olduğunu tamamıyla bilerek ince ince satırlara duygu parçalarını yerleştiriyor.
Okuyucuda psikosomatik ağrıya sebep olan bu romanı okurken, etrafa sanki hastane kokusu yayılıyor. İnsan kendini hastane koridorlarının o soğuk, ürpertici sessizliğinde ve 15 yaşında bir çocuğa refakat ederken buluyor.
Not: Nüzhet, kelime anlamı olarak "neşe" demektir. Hasta ve mütemadiyen kederli olan bir çocuğun aşık olduğu genç kızın Nüzhet'tir. Hastalık ve kedere en zıt olan ve bu durumdaki biri tarafından hissedilmesi en uzak duygu: neşe!
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.