Kendi tercihiyle ezilenler, hayatın fırsat tanımadan ezdikleri
Ne anlamda ezilenler? Toplumun ezdikleri, fakirliğin altında ezilenler, duygusal yetersizliğin ve bağımlılığın ezdikleri... Bu kısıtlanma hali bazen içten gelir, insan kendini öyle hallere sokar ki, bir düşmanın verebileceği zarardan beterini verebilir. Her tondan karakter ve altında kaldıkları enkazları konu alan bir hikayeydi. Bu ezilmişliğin üstümde acı bir tat bıraktığını söylemeliyim. Alışık olduğumuz zorluklara göğüs gerenler ya da boyun eğmek zorunda kalanların yanında emosyonel olgunluğunu tamamlayamamış karakterleri okumak tam bir işkenceydi, evet Alyoşa'dan bahsediyorum ve onu her şartta mazur gören Nataşa'dan. Kitabın büyük bölümü bu "aşkın" etrafında döndüğü için yakınmaya hakkım da vardır sanıyorum ki... Boğuldum.
Kendi kararlarını vermekten aciz, duygusal açıdan tam bir çocuk, kolayca yönetilebilen yön verilebilen ve şıpsevdi Alyoşa bir yandan, onun her tavrına, hatasına katlanıp kucak açan gurursuz Nataşa diğer yandan fazlasıyla sinirimi bozdular. Bütün bunlar yaşanırken bu örgüde gidip gelen, aracılık eden, sevdiği kadının acısını izleyen Vanya'nın ezikliği de apayrıydı. Vanya'nın gözünden Nataşa ne kadar olağanüstü bir karakterse okuyucunun gözünde o kadar düşüktü. Hem Vanya hem de Nataşa aşk uğruna özsaygılarını kaybetmiş karakterlerdi. Bir tür sömürünün parçaları haline gelmişlerdi. Bütün bu karakterler kabullendikleri bir ezilişi yaşıyordu adeta. Üzülemedim. Kalbimi kıran tek hayat Nelly'ninkiydi, karşı koyamadığı için katlanmak zorunda kalan tek kişiydi çünkü, çocuktu, terk edilmişti ve korkunç bir hayatı vardı. Diğerlerinin gurursuz duruşuna karşılık bu çocuğun yaşam mücadelesi kitabın odak noktası olmayı hak eden tek konuydu diyebilirim.
Yazarın çeşit çeşit ezilmişliği böyle basit bir hikayede ele alması oldukça doyurucu olmasına rağmen hikayenin baştan sona bir tatmin ediciliği yoktu.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.