Sınırın Güneyinde, Güneşin Batısında Hacime’nin hayatındaki boşluk duygusunu ve bu boşluğun sahibini arayışını anlatıyor diyebilirim. “Diyebilirim” diyorum, çünkü aslında tam olarak neyin peşinde olduğunu ben de çözemedim; Murakami’nin yarattığı o muğlak atmosfer bana da geçti.
Buradan sonrası *spoiler* içerir.
Kitap, Hacime’nin çocukluğuyla başlıyor. Tek çocuk olmasının vurgusu uzun süre devam ediyor ve bu yalnızlık duygusu karakterin üzerine siniyor. Ardından kendi gibi tek çocuk olan Şimamoto ile kurduğu bağ anlatılıyor. Ancak bu bağ fazla uzun sürmüyor; zamanla Şimamoto unutuluyor ve yerini İzumi alıyor. Hacime’nin ergenlik yıllarındaki bu aşk, sevgiden çok cinselliğin ön planda olduğu bir ilişki gibi duruyor. Hatta Şimamoto’dan kalan boşluğu doldurma çabası da olabilir, ama yazar buna netlik kazandırmıyor.
İzumi’ye ihanet edişi, kuzeniyle yaşadığı aldatma, ardından Tokyo’ya giderek İzumi’yi tamamen geride bırakışı derken Hacime, aslında en başından beri içinde taşıdığı boşluğun üzerine sürekli yeni perdeler çekiyor. Üniversite, sıkıcı bir iş hayatı, evlilik, çocuklar, kayınpederinin sağladığı bar işletmeciliği… Her şey yolundaymış gibi görünse de içindeki eksiklik hep yerinde duruyor.
Ve bir gün Şimamoto yeniden çıkıyor karşısına. Eski hisler geri geliyor, birbirlerine aşklarını itiraf ediyorlar. Fakat burada bende büyük bir boşluk oluştu: Hacime için “hayatının aşkı” denilen bu kadına dair, kitaptan bana böyle güçlü bir hissiyat geçmedi. Yazar, Şimamoto’yu bir anda sahnenin merkezine koydu, sonra da aynı hızla hikâyeden çekip aldı. Sanki hiç var olmamış gibi… Bu, okurda soru işaretleri ve anlamsızlık hissi bırakıyor naçizane.
Murakami’den okuduğum ikinci kitaptı bu, ama beklediğimi bulamadım ne yazık ki. Özellikle rahatsız edici düzeyde cinsel ve duygusal aldatma davranışları kitabın neredeyse her aşamasında karşımıza çıkıyor. Okurken insanı huzursuz eden bu yönü nedeniyle, kitaba başlamadan önce bunu bilmekte fayda var diye düşünüyorum.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.