Yıllar önce bu kitaba başladığımı hatırlıyorum. Ama ne zaman başladığıma dair kafa yorunca aklıma bir tarih gelmiyor. Hatta bitirdim mi sorusuna dahi net bir cevap bulamıyorum. Kitabın içinde geçen tek tük önemsiz denebilecek yeri hatırlıyorum ancak. Gerçi kime göre, neye göre önemsiz? Aklımda kalan kısım George ve Lennie’ye, vardıkları yeni ırgatlık yerinde oradaki işçilerin dedikleri birkaç cümle. Lakin yine de kitabın nasıl bittiğini hatırlamıyordum. Bulunduğum bazı ortamlarda da birkaç defa adı geçince bu kitabı tekrar okumam gerektiğine karar verdim. Adı da hani öyle alelade geçmedi. Konuşma Fareler ve İnsanlar’a nasıl bağlandı onu da hatırlamıyorum. Kıymetli okuyucu deme ki bu adam hatırlamadıklarını anlatacaksa bu yazı uzar. Yazı uzasın sıkıntı değil benim için de okudum kitabı sonuçta. Maksadım bu kitap bahanesiyle iki üç kelam etmek.
Kitabı hiç masa başında okumadan bitirdim. Metroda, otobüste çoğunlukla ayakta okuyarak bitirdim. Normalde bu şekilde olan söylemlerimi olumsuz bir eleştiri olarak söylerim lakin bu kitabın akıcılığına kapıldım tekrardan. Okurken de bazı yerler aklıma geldi kitapla alakalı. Kitabın yarısından çoğunu ayakta bitirmemin sebebi de sınav dönemimin yaklaşmasıydı. Esasen kitabı hemen bitirebilmek için de her zaman yürüdüğüm yolu yürümeyip “Otobüs beklerim bu sırada da kitabı okurum.” dedim. Bundandır ayaküstü okuyuvermem.
Şimdi kitapla ilgili olarak elbette sayısız mana çıkarabilirim, ancak çıkartmayacağım. Bu yazının salt amacı bende uyandırdığı hislerin şu anki halimle kağıda aksi olacak.
Kitapta Lennie’yi hislerine söz geçiremeyen hastalıklı bir birey olarak görüyoruz. Beni bu kitabı okurken gören kimseler, sonunun kötü veya üzücü bittiğine dair bana söylemlerde bulunuyorlardı. Üzücü olan neydi acaba? Lennie’nin ölmesi mi? Lennie’nin George tarafından öldürülmesi mi? Lennie’nin aklını insanlığın koyduğu yasaklar çevresinde değerlendiremeyip masumane sevgisini göstermesi sonucu zorluklara maruz kalması mı? Lennie bir kızı öldürdü mü? Evet. Böyle bir potansiyele sahip olduğu belli miydi? Sınır idrakinden mahrum olduğunu biliyoruz, o halde buna da evet. Yine de George onu yanında taşıyordu. Şimdi beni eleştirmeyin lütfen. “Ne yani iyi mi bitti, bunun mu olmasını istiyordun?” gibi cümlelerle beni yargılamayın. Kurgu değil mi sonuçta bu kitap da? Kurgusal; olmayan bir kimsenin olmayan eylemlerinden hissiyat oldurmak zorunda değilim!
Neden akış bu yönde gitti bende bilmiyorum. Durduk yere gerildik. İşin komik yanı ben okuduğum kitaplardan etkilenirim genelde. Birkaç depresif kitap okumayagörüyüm yüzüm düşer yani. Bu sebeple kaç zamandır Genç Wherther’in Acılarını da okumuyorum. Ama her ne kadar Fareler ve İnsanları hatırlamasam da kitabı okurken ilk okuyuşumdaki heyecanım yoktu.
Velhasıl tavşanlar…
---
İki yıl sonrasından not: Wherther'i de anladık be abicim.
·
176 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.