Şimdi düşünüyorum da, çok sevdiğim karşıyakadan bile ayrıyım artık. Ne için? Biraz para, güven ve saygı için. Acaba ömrüm boyunca çalışsam inandığım şey uğruna, bir hareketimle susturabilecek miyim bana karşı duranları? Bir sloganla arkamdan gelmesini sağlayabilecek miyim beni seven birinin? İşte bunu yapabildiğide yaşarken heykelin dikiliyor zaten. Ne mutlu, ne mutlu Mustafa abi; keşke senin kadar olabilseydim. Keşke!