Romanın kahramanı, zihinsel sorunları olan, yazarlık iddiası taşıyan ama hayatta tutunamayan bir sürgün. Küba’dan Miami’ye göç ettikten sonra, “boarding home” denilen bakımevlerinden birine sığınmak zorunda kalıyor. Orası adeta toplumun dışladığı, akıl sağlığı bozuk ya da istenmeyen insanların toplandığı bir “felaketzedeler evi”.
Hikâyede hem kişisel bir çöküş hem de toplumsal bir eleştiri var. Çünkü bu ev, sadece bir mekân değil; dışlanmışlığın, umutsuzluğun ve sistemin insana bakışının bir metaforu.
Kitabın yazarı Guillermo Rosales'in yaşamıda tıpkı romanındaki gibi, sürgünlük, akıl sağlığı sorunları ve uyumsuzluklarla geçmiş.
Uzun süre yazılarını yayımlatamamış, büyük hayal kırıklıkları yaşamış, roman otobiyografik izler taşıyor. Trajik bir şekilde kendi hayatına son vermiş olması, kitabın karanlık atmosferini daha da anlamlı kılıyor.
Rosales’in eseri, aslında çok sert ve rahatsız edici bir metin. Bu rahatsız edicilik, sadece kurgu değil; gerçekten yaşanmış, deneyimlenmiş acıların bir yansıması. Bu da eseri daha sarsıcı hale getiriyor. İnsan onurunun hiçe sayıldığı, “fazlalık” gibi görülen insanların toplandığı bir dünyanın içinden konuşuyor. Kitap kısa ama bıraktığı etki ağır.
··
177 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.