Geleceğin Gölgesinde Bir Çatışma1000Kitap
İç Savaş II bana göre ilkinden daha güçlü bir hikâyeydi. Çünkü alt metni çok daha dolu, sürükleyici ve tahmin edilmesi zor gelişmelerle ilerleyen bir kurgusu vardı. Sayfaları çevirirken “Sonu nereye gidecek?” diye merak ederek okudum. Yine ortak tema, kahramanların bir fikir ayrılığı üzerinden ikiye bölünmesi ve bu fikirler uğruna savaşmalarıydı. Ancak bu kez tartışmanın zemini çok daha ilginçti.
Hikâyenin merkezinde, geleceği görme yeteneğine sahip yeni Inhuman Ulysses bulunuyor. Onun bu gücü sayesinde olası felaketleri önceden görmek ve engellemek mümkün hale geliyor. Daha önce “Keşke olaylar olmadan önce önlemenin bir yolu olsa” diye dile getiren Captain Marvel için Ulysses adeta bir armağan niteliğinde. Ancak işler düşündüğü kadar basit olmuyor. Bir görev sırasında, bu vizyonlardan biri yüzünden James Rhodes (War Machine) hayatını kaybediyor. Bu kayıp, hem Captain Marvel’ı hem de yakın dostu Iron Man’i derinden sarsıyor. Ancak ikisi de bu ölümün ardından farklı yollara sapıyor: Captain Marvel, geleceği önceden görüp engellemenin tek çare olduğuna inanırken; Iron Man, “Henüz yaşanmamış olaylara göre karar vermek daha büyük felaketlere yol açabilir” diyerek itiraz ediyor.
Ben açıkçası bu noktada Iron Man’in tarafındayım. Bunu en basit hâliyle şöyle açıklayabilirim: Bir falcıya gidip geleceğiniz hakkında bir şey duyduğunuzda, çoğu zaman hayatınızı buna göre şekillendirmeye başlarsınız. Belki kendi hâlinde yaşayacağınız bir hayatınız varken, bu söylenenleri gerçekleştirmek için farkında olmadan adımlar atar, sonucu kendiniz hazırlarsınız. İşte Ulysses’in vizyonları da böyleydi. Olası bir ihtimal, uğruna savaşırken gerçeğe dönüştürülüyordu. Dahası, henüz yaşanmamış bir gelecek için kahramanların tutuklanmaya çalışılması (örneğin, Spider-Man’in Captain America’yı öldüreceği bir vizyon yüzünden hapse atılmak istenmesi) bana fazlasıyla tehlikeli göründü. Sebep-sonuç ilişkisi, zaman çizelgesi… Bunların hiçbiri net değilken böyle bir “ön yargı” üzerinden hayatları hiçe saymak bana doğru gelmedi.
Burada Captain Marvel’ın yaşadığı kayıplar yüzünden mantıklı düşünmekten uzaklaştığını, Iron Man’in ise sorgulayıcı ve mantıklı yaklaşımıyla daha sağlam bir yerde durduğunu düşünüyorum.
Bu ciltte ilk defa Inhumans ekibiyle karşılaştım; nasıl bir grup olduklarını tam bilmiyorum ama ilgimi çektiler. Ayrıca Galaksinin Koruyucuları’nı da burada görmek güzeldi, filmlerden tanıdığım için çizgi romanda onlarla bağ kurmak kolay oldu. Bir diğer şaşırtıcı detay ise Captain Marvel’ın geçmişte Black Panther ile ilişkisi olduğuydu; daha önce hiçbir yerde okumadığım bir bilgi. Ve elbette, önceden Immortal Hulk okuduğum için Hawkeye’ın Hulk’ı öldüreceğini biliyordum. Bu noktada Bruce’un isteğiyle gerçekleşmiş bir eylem olduğu için Hawkeye’ı suçlamadım.
Genel olarak cilt, tempolu kurgusu ve yoğun aksiyonuyla sürekli bir hareket hâlindeydi. Bu durum beni içine çekti; çünkü “birkaç cümleyle vazgeçiş” yerine gerçekten bir amaç için savaşılması, kayıpların verilmesi ve bunun sonuna kadar taşınması bana daha gerçekçi geliyor. Çizimler harikaydı; özellikle kalabalık savaş panellerine bayıldım. Panel dağılımları da çok başarılıydı.
En çok hoşuma giden şeylerden biri ise karakterlerin çizgi romanda tanıdık hissettirmesiydi. İlk filmlerle tanıdığım karakterlerle çizgi romandaki hallerini bağdaştıramazdım, ama bu ciltte “Tony tam da böyle tepki verirdi, Steve böyle davranırdı” diye düşündüğüm anlar çok oldu. Bu tanıdıklık hissi beni çok mutlu etti.
Son olarak, ben çizgi romanlarda felsefi derinliği ve mesaj içeren alıntıları çok arıyorum. Bu ciltte alt metin kuvvetliydi ama beni alıntılara boğacak türden çok güçlü cümleler bulamadım. O yüzden 10/10 yerine 9/10 diyebilirim.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.