aşk değil, korku ve gerilim kitabı
Kitabı okurken o kadar zorlandım ki. Korku kitabıydı benim için. Okuduğum her an hayatımın arka fonunda gerilim müzikleri çaldı. Bir an önce bitsin diye de başından kalkmadım. O kadar yordu ki beni gerçekten şu yorumu yazabilmem bile okuduktan anca 1 hafta sonra nasip oldu. Füsun, Füsun, Füsun… Bıktık senin Füsun’undan. Gerçekten birine bu denli aşık olunabilir mi sorusundan çok bir insan gerçekten bu kadar güzel olabilir mi sorusu dönüp durdu aklımda. Sokaktaki ağaçlar bile Füsun’a aşık nasıl yani? Belki de okuduğum dönem dolayısıyla bu kadar sinir olmuşumdur, bilmiyorum. Benim en sinir olduğum kitap karakteri (bu kitabı elime alana kadar) Werther’di ama Kemal Basmacı… Kalk Werther büyüğün geldi.
“Çünkü benim dünyamda yaşayan ve benim durumuma düşen Türk erkeklerinin çoğu gibi ben de delice aşık olduğum kadının aklından neler geçirdiğini, onun hayallerinin ne olduğunu anlamak yerine, onun hakkında hayaller kuruyordum yalnızca.” Bu cümle genel olarak 502 sayfayı özetliyor aslında. 502 sayfa boyunca Kemal’in aşkını (uçsuz bucaksız takıntısını) en ince detayına kadar okumak benim için çok zordu. 2-3 tel saçımın bu süreçte beyazladığını düşünüyorum. 502 sayfa boyunca sadece bu cümleyi okudum aslında. Beni, Füsun’u, Sibel’i ve anneni çok yordun Kemal. Sanılmasın ki Füsun’u seviyorum. Hayır onu da sevmiyorum. Ama 502 sayfa boyunca Füsun’un kutsallaştırılmış betimlemelerini okumak bir noktadan sonra ona sempati beslemenize sebep olabilir, bana olmadı ama aman sizin aklınız yanılmasın.
Birini gerçekten seviyorsak onun mutlu olmasını isteriz, onunla mutlu olmayı değil. Phil Dunphy’nin ünlü eseri PHIL’S-OSOPHY de dediği gibi “If you love something, set it free. Unless it’s a tiger.” Aşkı değerlendirmek, anlatmak, yorumlamak haddime değil tabii ki. Sadece sen birine değil acıya aşık birisin Kemal. Bu da işin bencesi tabii.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.