Barbarlar dışarıda değil.
Bir sınır kasabasındaki Yargıç, imparatorluk adına görev yapar ama barbarlara karşı yürütülen şiddeti gördükçe hem vicdanıyla hem de imparatorluğun çürümüş yapısıyla çatışmaya girer.
Kitap boyunca “barbarlar” hiç tam olarak görünmez; asıl barbarlığın, uygarlık diye kendini kutsayan imparatorluğun içinde olduğu ortaya çıkar.
Coetzee burada öteki’ni yaratma mekanizmasını sorgular: “barbar” aslında bir dış düşman değil, iktidarın korkusunu canlı tutmak için ürettiği hayali bir figürdür
Uygarlık’ diye dayattıkları şey, işkencenin süslenmiş hali. Barbar dedikleri aslında biziz
Ya da daha doğru: barbar dediğin, kendi gölgene bakamayanların uydurduğu yalan.
Yargıç bir ayna: hem suç ortağı, hem pişmanlıkla çürüyen bir beden.
Bir kadının yaralı ayaklarını yıkarken, aslında kendi utancını yıkıyor.
Ama suç öyle kolay arınmaz; kan sabuna, küfre,
merheme siner.
Barbarları beklerken geçen her gün, aslında içimizdeki barbarın ekmeğine yağ sürüyor.
Çünkü beklemek, korkuyu beslemektir.
Ve en sonunda anlarsın: barbar hiçbir zaman kapına gelmeyecek.
Barbar zaten çoktan yatağında yatıyor, seninle nefes alıyor, senin gibi sevişiyor.
Barbar, sensin.
Barbar, benim.
Kısacası: Barbarları Beklerken, sadece politik bir roman değil; aynı zamanda insanın kendi içindeki barbarla yüzleşmesinin hikâyesi.
Gerçek, kirli olanda. Acı, rahatsızlık, utanmazlık olmadan edebiyat olmaz. Eğer okurken uykun geliyorsa, o metin ölüdür. Kitap dediğin seni huzursuz etmeli.. keyifli okumalar:D
··
256 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.