Tüm macera, "Annemi eşyalarıyla birlikte defnettik." cümlesiyle başladı ve
Venezuela’nın çalkantılı, karanlık ve umutsuz atmosferinde geçen bir hayatta kalma hikayesiyle devam etti.Kadersiz caaaanım Adelaida Falcón,annesini kaybettikten sonra sadece yasla değil;aynı zamanda açlıkla, şiddetle ve yoklukla da yüzleşmek zorunda kaldı da içlerim yarıldı sanki...
Kitap her ne kadar bireysel bir kayıpla başlasa da,bireysel bir kaybın ardından toplumsal bir çöküşün ne kadar ağır yaşandığını gösteriyor.Bir insan annesini gömemeyecek kadar çaresiz bırakıldığında, aslında tüm bir ülkenin nasıl çöktüğüne de şahitlik etti bu gözler... Adelaida’nın trajedisi, sıradan bir kadının kendi mezarını kazmak zorunda bırakıldığı bir coğrafyanın çığlığına dönüştü ve kendimi sanki olayların içindeymişim de beni duyacakmış gibi, "dur hallederiz,sakin ol" derken yakaladım.
Borgo’nun dili hem keskin hem de şiirsel; ölümün soğukluğunu, açlığın acısını ve çaresizliğin gölgesini okurun içine işliyor. Dramatik kurgusu, "Bir ülke gömülürken, yaşayanlar nereye sığınabilir?" diye de kara kara düşündürüyor ki,günümüz Türkiye'sinde normal sayılan hallerden bir kez daha utanıyorsunuz.
Bu roman, sadece politik çöküşün değil, aynı zamanda insanın var olma direncinin de hikâyesi.Adelaida’nın yaşadığı her an, okuyucuya hem umut kırıntılarını hem de insan ruhunun dayanıklılığını hissettiriyor.
Son sayfayı kapattığınızda aklınızda sadece,ölüleri defnetmenin kolay olduğu ; asıl zor olanın hayatta kalanların yükünü taşımak olduğunu düşüneceksiniz.
Bu kitapta her ne kadar bir ülke ve insan anlatılmış olsa da aslında herkes biraz Adelaida!!!Herkese keyifli okumalar.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.