Ölüleri Defnetmek
Karina Sainz BorgoYazar:
Karina Sainz Borgo
Çevirmen:
Fatmagül Ezici
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 33 dk.
Sayfa Sayısı:
196
Basım Tarihi:
Eylül 2021
Yayınevi:
Kafka Kitap
ISBN:
9786257994330
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Yorumlar ve İncelemeler
Ölüleri Defnetmek’de Karina Sainz Borgo, Venezuela’daki gerçek toplumsal ve siyasi krizden ilham alarak güçlü bir kadın karakter olan Adelaida Falcón’un hikâyesini anlatıyor. Annesini kaybettikten sonra hem yas süreciyle baş etmeye çalışan hem de artık hiç güvenli olmayan bir ülkede hayatta kalmaya çalışan bir kadının hikâyesi bu.
Romanın ana teması aslında ölüm ve yas. Hikâye, annenin ölümü ve defnedilmesiyle başlıyor; ardından yokluğuna alışma ve hayata tutunma çabasıyla devam ediyor. Yazar her ne kadar siyasi bir roman yazmak istemediğini söylese de yaşadığı ülkenin ve toplumun çöküşünü anlatırken metin doğal olarak politik bir arka plan da kazanıyor.
20’den fazla dile çevrilmiş ve dünya çapında çok okunan bu Latin Amerika romanı beni gerçekten çok etkiledi. Adelaida’nın karanlığa gömülmüş bir ülkede hayatta kalabilmek için verdiği mücadeleyi okurken sürekli gerildim. Devrimci kılığına girmiş yağmacılardan kaçmak, protestolarda insanların havaya karışmış biber gazını soluduğu sokaklardan kurtulmak, tüm bunların içinde kalıp hayatta kalmaya çalışması gerçekten insanın içini sıkıştırıyor.
Kitabın son sayfalarını neredeyse kalp çarpıntısıyla okudum. Adelaida’nın kurtulmasını o kadar çok istedim ki.
Korku, yas ve göç üzerine yazılmış heyecanlı, sarsıcı ve düşündürücü bir roman okumak isterseniz gönül rahatlığıyla öneririm.
Mart ayına özel kadın yazarlar okumalarıma bekleyen kitaplarımdan biriyle bir tik daha atmış oldum. Bir taşla iki kuş vurdum.:)
‘Hepimiz böyle yaşıyorduk demek ki: Başkasının alışveriş torbasına ne olduğuna bakarak. Komşunda eksik olanı sinsice öğrenip onu kendinde tamamlamaya çalışarak.’
.
‘Annemi eşyalarıyla birlikte defnettik.’ cümlesiyle başlıyor Ölüleri Defnetmek. Bir kayıp hikayesi dinleyeceğinizi düşünüyorsunuz, bir evladın anne ile vedalaşmasını.
Ama öyle olmuyor.
Adelaida paramparça bir ülkenin paramparça ruhlarından yalnızca biri.
Çıktığı sokaklarda ölüm var. Kimse güvende değil, kendi de. Yıllarca çalışıp didindiği hayatı un ufak olmak üzere. Annesinin gidişi bir şeylerin işareti miydi bilinmez ama bir şeyler yapmak zorunda.
Yapacağını hayal bile edemeyeceği şeyler olsa da…
.
Venezuelalı gazeteci-yazar Karina Sainz Borgo kaotik bir düzenin içine çekiyor okuru. Zamanda atlamalarla karaktere biraz nefes aldırırken okura da ‘her zaman böyle miydi?’ sorusunu sordurmak istiyor.
Pek çok sayfada okuduklarım boğazıma dizildi. Pek çok sayfada duraksadım. Büyük bir kederi daha büyük bir kederle çarpıştırırsanız yüreğinizde atom bombası mı patlar?
Ülkeniz, diliniz, anneniz, yazılarınız ve siz -evet, benliğiniz- ellerinizden kayarsa nasıl adım atarsınız?
Sarsıcı bir kitap Ölüleri Defnetmek. İsimsiz kayıpların da ağırlığını taşıyan.
Okumanızı isterim, size de bir şekilde yakın gelecek şeylerin olduğuna inandığımdan.
.
Fatmagül Ezici çevirisi, İlknur Muştu kapak tasarımıyla~
Beni çok etkileyen bir kitapla geldim. Ölüleri Defnetmek, modern Venezuela'da tüm o siyasi ve toplumsal karmaşanın ortasında hayatta kalmak için umutla çırpınan bir kadın ekseninde dönüyor. Ölülerin bile huzur bulamadığı, cesetlerin, mezar taşlarının bile çalındığı kaosta 'ailem' diye nitelendirebileceği tek insanı, annesini gömüyor Adelaida Falcon. Karakterin üzüntüsünü, hayatta kalma telaşını, endişesini ve heyecanını yazar çok iyi yansıtmış. Sainz Borgo, Venezuela tarihine ilişkin net ve şiirsel bir sunuyor, bunu yaparken aynı zamanda şiddetli bir değişimin eşiğinde olan bir ülke ve o ülkede yaşayan fakat kendini o ülkeye ait hissetmeyen insanların ne hissettiğine dair dikkate değer cümleler kuruyor.
..
..
Artık içinde yaşadığımız dünya ıvır zıvır gibi görünüyor, kendimi bir zavallı gibi hissettiriyordu. Annem ve ben, bu dünyada o evle uyumlu olan tek sakinlerdik. Şimdi ikisi de ölmüştü, hem annem hem de ev. Ülke de ölmüştü. Elimde bir çöp torbasıyla ayakta dikilirken artık sadece ölü şeyleri sevebildiğimi fark ettim. Var olmayan şeyleri.
kadın karakterimizin annesinin ölümüyle başlayan ve iç savaş ile devam eden bir kitaptı. okurken birçok yerde durmamı ve düşünmemi sağladı. yaşanılanların ağırlığı, tüm o kayıpların kim olduğunu bile bilememek ve hayatta kalmanın fazlasıyla zor olduğu bir dünya. ben en çok annesiyle ilgili olan bölümleri sevdim. her sayfada duyguları bize hissettirmeyi başarıyor yazar ve sıkıldığım yerler olsada genel olarak kitap akıcıydı.
Latin Amerikalı yazar Karina Sainz Borgo’nun #ölüleridefnetmek kitabıyla selamlıyorum sizi…
.
Annesini yeni kaybetmiş bir kadının, tüyler ürperten yaşam mücadelesi eşliğinde, Venezuela’da devrim sonrası yaşanan korkutucu olayların anlatıldığı eserde; ülkenin “ölü” yağan her köşesinde, silahların bitmek tükenmek bilmeyen seslerinde; tecavüzlerin, yağmalamaların yapıldığı sokaklarında yaşananlar anlatılır.
.
Her cümlesi ürkütücü, vahşi ve bir o kadar kırılgan…
.
Ayağına takılan bir taş sonucu tökezleyen ülke, Venezuela…
Karanlık bulutlarla çepeçevre sarılmış Caracas…
Tüm zamanlar geceyi gösteriyor…
@kafkayayinevi
.
.
#epia #lahijadelaespanola
#Okudum
#ÖlüleriDefnetmek
"Onu bekleyen kimsesi var mıydı? Özleyen bir akrabası, bir arkadaşı, bir sevgilisi? Yoksa onun da benim gibi, kimsenin onun eksikliğini hissetmeyeceği kadar ağır bir yalnızlığı mı vardı?"
Hayatta kalabilmenin , hayatta kalabilmek için kendin olamamanın kitabı olmalı. Yağmalama, biber gazları, açlık, patlayan bombalar, bitmeyen çığlıklar, hırsızlık, gasp, aç kalmama çabası, çalınan kapılar ardındaki nefes almama mücadalesi...
Venezuela iç savaşı ...
Savaşın ortasında kalmış tarafsızlar, kaçanlar, saklananlar, başkasının kimliklerini kullanmak zorunda olanlar, yaşayabilmek için canileşip kendisi olamayanlar...
Kitabın ilk satırı der ki:
"Annemi eşyalarıyla birlikte defnettik."
Annesininde, kendisininde annesinden başka kimsesi olmayan , annesinin ölümüyle hayatı alt üst olmuş , iç savaşla karşı karşıya kalmış bir kadının hikayesi...
Ölülerin dahi huzur bulamadığı bir ülke...
Her satırı ayrı bir hüzün...
Tüm macera, "Annemi eşyalarıyla birlikte defnettik." cümlesiyle başladı ve
Venezuela’nın çalkantılı, karanlık ve umutsuz atmosferinde geçen bir hayatta kalma hikayesiyle devam etti.Kadersiz caaaanım Adelaida Falcón,annesini kaybettikten sonra sadece yasla değil;aynı zamanda açlıkla, şiddetle ve yoklukla da yüzleşmek zorunda kaldı da içlerim yarıldı sanki...
Kitap her ne kadar bireysel bir kayıpla başlasa da,bireysel bir kaybın ardından toplumsal bir çöküşün ne kadar ağır yaşandığını gösteriyor.Bir insan annesini gömemeyecek kadar çaresiz bırakıldığında, aslında tüm bir ülkenin nasıl çöktüğüne de şahitlik etti bu gözler... Adelaida’nın trajedisi, sıradan bir kadının kendi mezarını kazmak zorunda bırakıldığı bir coğrafyanın çığlığına dönüştü ve kendimi sanki olayların içindeymişim de beni duyacakmış gibi, "dur hallederiz,sakin ol" derken yakaladım.
Borgo’nun dili hem keskin hem de şiirsel; ölümün soğukluğunu, açlığın acısını ve çaresizliğin gölgesini okurun içine işliyor. Dramatik kurgusu, "Bir ülke gömülürken, yaşayanlar nereye sığınabilir?" diye de kara kara düşündürüyor ki,günümüz Türkiye'sinde normal sayılan hallerden bir kez daha utanıyorsunuz.
Bu roman, sadece politik çöküşün değil, aynı zamanda insanın var olma direncinin de hikâyesi.Adelaida’nın yaşadığı her an, okuyucuya hem umut kırıntılarını hem de insan ruhunun dayanıklılığını hissettiriyor.
Son sayfayı kapattığınızda aklınızda sadece,ölüleri defnetmenin kolay olduğu ; asıl zor olanın hayatta kalanların yükünü taşımak olduğunu düşüneceksiniz.
Bu kitapta her ne kadar bir ülke ve insan anlatılmış olsa da aslında herkes biraz Adelaida!!!Herkese keyifli okumalar.
O zamana kadar Venezuela’da güzel bir yaşam sürmüş genç bir kadının annesinin ölümü ve sonrasında çıkan iç savaş kargaşasındaki hayatta kalma mücadelesini anlatıyor. Yaşadığımız hayatın, kurduğumuz düzenin bir anda nasıl yok olabileceği gerçeğini hatırlatıp, bu durumda neler yapabileceğimizi sorgulatıyor.
İyi okumalar.
Aslında bu kitabı nasıl anlatabilirim, ben de bilmiyorum. Kitap kendi vatanında bir köşeye sıkışıp kalmak ve her gün korkuyla yaşamak ile ilgili. Hatta öyle bir korku ki hayatta kalmak için normal benliğinin asla yapamayacağı, akıl almaz şeyler yaptırabiliyor insana. Bu kitap hayatta kalmakla ilgili.
Bir devrimde ya da savaşta iki taraf yoktur sadece. Bir üçüncü taraf daha var; saklananlar, kaçanlar, savaşın bir parçası olmayanlar. Ben ilk defa bu tarafın hikayesini dinledim bu sefer. İlk defa kahraman olmayan bir kahraman okudum bu kitapta.
Kitabın en sevdiğim bölümleri ise annesi ile ilgili bölümler oldu. Annesinden bahsettiği her an hayata yeniden dönmüş gibi hissettiriyordu, tabi arka planındaki o büyük kederle birlikte. Annesinin ölümü ile ailesini, kimliğini, dilini, vatanını da kaybetmiş oldu. Bir bakıma da annesinin ölümü ülkesinin ölümün eşiğine gelişini ve çürümüşlüğü gösterdi.
Bilmiyorum, yazarken biraz saçmalıyor olabilirim ama bu kitap sizi bu hale getiriyor işte. Dönüp de kendi ülkenize, kendi hayatınıza bakıyor ve benzerlikler bulmaya başlıyorsunuz. Bu kitap için onu sevdiğimi ya da sevmediğimi söyleyemem. Çünkü içerlerde öyle bir noktaya dokundu ki kafamı allak bullak edip bana yeni kapılar açtı, beni sancılar içinde bıraktı diyebilirim.
Umarım sizlere de yeni kapılar açabilir. Bu sancılar acıya değer.
İyi okumalar.
Elimde bir çöp torbasıyla ayakta dikilirken artık sadece ölü şeyleri sevebildiğimi fark ettim. Var olmayan şeyleri
Ölüleri Defnetmek ~ Karina Sainz Borgo
Selamlar,
İlk defa Latin Amerika’lı bir yazardan kitap okuyorum. Bu kitap her ne kadar kurgu olsada romanda geçen olay ve karakter tasvirlerinde gerçeklerden esinlenilmiş olması okurken canımı acıttı. Çünkü ne olursa olsun bu dünyaya doğmuş herkesin yaşama hakkı var.
Bir ülke düşünelim; ölülerin bile huzur bulamadığı. Mezar taşlarının, hatta cesetlerin bile yağmalanıp çalındığı bir ülke; Venezuela - Caracas. Bir annenin toprağa verildikten sonra cesedinin yağmalanmaması için verilen mücadele bile dehşet vericiydi.
Bir kadın düşünelim; bir yandan yeni toprağa verdiği annesinin yasını tutarken bir yandan da ülkesinde gerçekleşen devrim sonrası toplumsal ve siyasi kargaşanın ortasında hayatta kalmak için verdiği mücadelelere tanık olalım.
Okurken bir çok şeye içim acıdı ve üzüldüm. Güzel bir iç döküştü. Ama ben 1.tekil şahıs ağzından anlatılan kitaplarda yoruluyorum. Bu kitabı okurkende o anlamda yoruldum.
Yaşamak. Hala idrak edemediğim ve suçluluk duygusuyla bilenmiş bir mucizeydi. Hayatta kalmak, kaçanın peşinden gelen korkunun bir parçasıydı. Sağlıklı olduğumuzda bizi mahveden bir böcek gibi , belki de bize , bir başkasının yaşamayı bizden daha çok hak ettiğini anlatmaya çalışıyordu.
Bir insanın sevdiklerini toprağa verip sonra da o ülkeyi terketmek zorunda kalması gerçekten çok acı..
Herkese keyifli okumalar dilerim
Reklam
