"Seninle kendimi uzun yolda hayal ettim. Uyuyacağımız kamp yerlerini, yıldızlı geceleri, sabah karavanda gözümüzü açmayı, yüzeceğimiz mavi suları, gün batımını… Dediğin gibi belki bir gün canım, belki bir gün…”
“Özlemek neydi? Özlemek kelimesinin kökünde “öz” vardı. Demek ki insan “özledim” derken aslında karşı taraftan bir parçayı değil, kendi içinde kalan bir yansımayı özlüyordu.”