Bazı yazarlar ne yazsa okurum diyoruz ya Zülfü Livaneli de benim için o yazarlardan birisi. Bekle beni kitabını da büyük bir beklentiyle okudum ve evet okurken çok keyif de aldım. Çünkü okuduğunuz satırların boş bir yazarın kaleminden çıkmadığını hissediyorsunuz. Çünkü verilen örnekler, yapılan betimlemeler belli bir bilgi birikimi olmadan yazılamayacak düzeyde.
Bu noktadan sonrası spoiler içerir.
Kitabımız aşk, isyan, umut, dostluk, direniş gibi duyguları yoğun olarak yaşıyor. 186 sayfalık kitap bence 300-400 sayfalık kitaplık konuyu içeriyordu. Eleştirmek haddim değil belki ama Selim ile Leyla lisede sevgili oluyorlar bir bakıyorsun evlenmişler, evliler Selim ne iş yapıyor nasıl düşünceleri var anlamadan Selim hapse atılıyor. Sonra bir anda hapisten çıkıyor İsveç’e gidiyor. Bir anda Leyla ve kızı Zeynep’de İsveç’e gidiyor ve kavuşuyorlar. Bu olay geçişleri de anlatılıp daha uzun bir roman olsaydı daha çok sevecektim.
“Beklemek, özlemek, beklemek, özlemek... Hayat bu iki kelimenin arasında sıkışıp kalmıştı. Çıkar yolu yoktu en acısı da buydu. Kafka’nın davası gibi bir sabah uyandık suçluyduk neden nasıl bilmeden...
Tek suçumuz okumaktı. Kendimizi geliştirme isteğimizdi. Okumanın suç olduğu, aydınların eğitimlilerin yaşamalarının tehdit olarak algılandığı 1968 sonu 1970 yılları Türkiyesinden sesleniyorum size kulak verir misiniz?”
-
Benim eleştirim daha uzun olmayışına. Yoksa çok keyifle okudum. Mutlaka okuyun tavsiye ederim. Kitapla kalın.
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.