Hayatta bazen öyle kitaplar vardır ki akademik derinliğiyle değil, sıcaklığıyla yayılır insanın içine sarıp sarmalar. Yaşamak, Sevmek ve Öğrenmek tam böyle bir kitap. Leo Buscaglia, okura tepeden bakmıyor; aksine karşısına oturmuş, sakin ve içten bir dost gibi konuşuyor. Hayatın karmaşası içinde yönümüzü kaybettiğimizde birinin sessizce “nefes al, sev, yanıl ama öğren” diye fısıldaması gibi bir his bırakıyor.
Okurken kimi satırlar insanın durup düşünmesini ve iç sesine kulak vermesini sağlıyor.Mesela şöyle diyor Buscaglia:
“Yaşamaktan korkarız ama ölmekten daha da çok korkarız. Geçmişi suçlarız. Geçmişi, geçmişte tanıdığımız insanları suçlamayı çok severiz. Ama bugün ve gelecekte neler yapacağımız konusunda kendimizi yetersiz görürüz. Başkalarından kuşkulanırız ama aslında çoğunlukla kendimizden kuşkulanırız. Kendi sesimizi nasıl dinleyeceğimizi unuttuk. Bugünü yaşamayız; geçip gitmesine izin veririz. Seçme hakkımız olduğunu ve mutluluğu seçebileceğimizi bilmeyiz. Amacımız yoktur ve yaşamın ne olduğunu gerçekten anlamayız. Kendi kendimize ‘Benim bu dünyadaki işlevim nedir?’ diye sormayız hiç. Bu dünyadaki rolünüz salt boşluk doldurmak mıdır?
Bugün, yaşamda en üzücü şey, birçoğumuzun henüz tam olarak doğmadan ölmesi…”
İşte bu noktada kitap sadece öğüt vermiyor; yüzleştiriyor. Hepimizin sessizce ertelediği hayatı hatırlatıyor. Geçmişe saplanıp kalmayı, kendi gücümüzden kuşkulanmayı sorgulatıyor. Sonra bir başka hakikati getiriyor karşımıza — hem ürkütücü hem de özgürleştirici:
“İnsan, hiçbir şeyin gerçek olmadığını, her şeyin sürekli olarak oluştuğunu ve değiştiğini anlamalıdır. Her şey doğar, büyür ve ölür. Her şey doruğuna ulaştığı an, gerilemeye başlar. Uyum yasası sürekli etkinlik içindedir. Gerçeklik diye bir şey yoktur.
Hiçbir şeyde, süreklilik, durağanlık ya da gerçeklik yoktur.
Hiçbir şey kalıcı değildir; her şey değişir…”
Bu fark ediş, önce korku getiriyor; çünkü sabit sandığımız şeylerin aslında hiç sabit olmadığını görmek kolay değil. Ama bir süre sonra bir özgürlük duygusu da bırakıyor: hiçbir şey kesin değilse, mutsuzluk da sonsuza kadar sürmek zorunda değil. Yeniden başlamak hep mümkün.
Kitap büyük teoriler, karmaşık kavramlar peşinde değil; tam tersine, gündelik hayata dokunan küçük ama güçlü farkındalıklar üzerine kurulu. Bazen bir insanı gerçekten dinlemenin, bazen kendinize sevgi göstermenin, bazen de kırılgan olmaktan korkmamanın değerini hatırlatıyor. Basit ama hayati şeyler… Günlük koşuşturma içinde gözden kaçan küçük mutluluklar, kaybettiğimiz merak, ihmal ettiğimiz içsel sıcaklık.
Buscaglia’nın üslubu sahici — öğretmen ama buyurgan değil, bilge ama mesafeli değil. Kendi hatalarından, düşüşlerinden söz etmesi de insanı rahatlatıyor. Kitabı okurken “mükemmel olmak zorunda değilim, sevmek için kusursuzluk gerekmiyor” diye düşünüyorsunuz. Hatta zaman zaman sanki bir dostla uzun bir yürüyüş yapıyor, sohbet ediyorsunuz.
Elbette bu, felsefi derinlik arayan, teorik çerçeveler isteyen bir okur için yüzeysel görünebilir. Ama sanırım bu kitabın gücü tam da sadeliğinde. Her satırında hayata yeniden dokunma, kalbini açma çağrısı var.
Benim için bu kitap; ağır ve yorucu dönemlerde insanın iç sesini yumuşatan, yaşama yeniden sevgiyle bakmayı hatırlatan bir tür “iyi hissetme molası”. Elinizin altında dursun, ara ara açıp birkaç sayfa okuyun; birden basit ama unutulmuş bir gerçeği yeniden keşfedebilirsiniz: Sevmek ve öğrenmek için hep bir şans daha var.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.