Mengenede sıkışan ruhlara özel
Varoluşçuluk ve absurdizimin amentüsü olan bu kitapta yazar, toplumun, ailenin, genelin ve daha açık bir ifadeyle vasatın; birbirine çok benzeyen, nedensellikten uzak, sadece taklit ve toplum baskısını hafifletmek ya da onay kazanmak için insanlığa dayattığı, her hareketi, her duyguyu, her tepkiyi sade sakin ve sessiz tavrıyla ayakları altında eziyor. Bunu yaparken tabiki de toplumdan zayıf ve azınlık olan meursault'un boynu giyotini tatmaya mecbur kalıyor.
Zaten hep öyle değil mi, kendinden olmayan kim varsa ya hain, ya kalpsiz, ya terörist, ya kâfir ve sonunda ya yağlı ilmek ya dört duvar ya da dışlanmış hâlde sonsuz bir yalnızlık önümüze atılan kabul edilmiş çaresizlik.
Boğuluyorum sayın okuyucu, nefes alıyorum ama boğuluyorum anlıyor musun?
Ayaklarımın altında ki yer kayıyor,
Üzerimde ki gökyüzü basık ve güneşsiz,
Aldığım nefes ağır, suyun içinde nefes alıyorum sanki ciğerlerim garabetle doluyor.
İnsan bu kadar yavaş ölmemeli,
ölürken hayat sadece zorunluluklar için devam etmemeli,
Ya bitmeli ya da böyle gitmemeli...
Anlıyor musun sayın okuyucu?
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.