Kitabın başlarında biraz sıkıldım ama sayfalar ilerledikçe öyle bir noktaya geldi ki elimden bırakamadım. Her bölümde biraz daha içime işledi.
Yu Hua’nın dili çok sade ama bir o kadar da vurucu. Büyük sözler söylemeden, hayatın en sade hâliyle ne kadar acımasız olabileceğini gösteriyor. Okudukça şunu fark ettim: uzun yaşamak her zaman bir şans değilmiş… bazen sadece daha fazla kayıp, daha fazla acı demekmiş.
Kitabı bitirdiğimde içimde tuhaf bir sessizlik kaldı. Hüzünlü ama gerçek bir sessizlik. “Yaşamak” dediğimiz şeyin aslında ne kadar zor, ama bir o kadar da kıymetli olduğunu hissettirdi bana.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.