salman rüşdi’nin utanç romanına başlarken büyülü bir dünyanın içine çekildim. anlatıcı zaman zaman araya girse de beni hiç rahatsız etmedi; aksine sanki hikâyeyi birlikte kuruyormuşuz gibi bir his verdi. roman, hayali bir ülkede (pakistan’a çok yakın bir politik atmosfer) geçiyor. aileler, diktatörler, sürgünler, aşk hikâyeleri, utançlar ve büyük politik oyunlar iç içe örülüyor.
başlarda özellikle belkıs’ın hikâyesine yaklaşana kadar atmosfer çok güçlüydü. onun çocukluğu, kadınların aynı odada yatıp gece sıralarını beklediği sahne mesela… iç burkan bir bölümdü. roman, kişisel hikâyelerle politik yapıyı öyle bir kaynaştırıyor ki, bir noktaya kadar katmanların arasında dolaşmak çok zevkliydi.
ama ortalara geldiğimde karakterlerin sayısı arttıkça kafam karışmaya başladı. her bölümde yeni biri, yeni bir geçmiş, yeni bir siyasi bağlantı ortaya çıkıyor. olay örgüsü biraz dağılmış gibi hissettirdi; karakter bolluğu yüzünden zihnim yoruldu. bu yüzden bazen yazarın odak noktasından uzaklaştığını hissettim. üslubunun güzelliğine ve anlatılanların çarpıcılığına rağmen ikinci yarıda okurken zorladım.
kurgudaki alegoriyi de tam anlamıyla çözemediğim için ikinci okumayı hak eden bir eserdi benim için.
·
259 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.