Bir ölümün içinden doğan yaşamın trajedisi.
Mutlu Ölüm, “yaşam”ın anlamını ancak “ölüm”ün bilincinde arayan bir adamın hikâyesi. Mersault, sıradan bir yaşamın sıkıcılığı içinde boğulurken, kendini özgürleştirebilmek için önce bir ölümün sorumluluğunu alır. O ölüm, onun kendi doğumu olur.
Mersault, Camus’nun felsefi temelini oluşturan “absürd” düşüncenin bir taşıyıcısıdır; ama burada Yabancı’daki kadar tepkisiz değil, daha bilerek yaşar. Özgürlüğü, sessiz bir isyanın değil, bilinçli bir yalnızlığın içindedir.
“Mutlu ölüm, yaşamın anlamını çözmek değil; onun anlamsızlığını kabullenip yine de yaşamaya karar vermektir.”
Mersault’nun yolculuğu bir kaçış değil, bir arayış aslında. Dağ evinde geçirdiği sessiz günler, şehirden uzaklaşması, kalabalıklardan kaçışı — hepsi kendi varoluşunun çıplak hâlini görebilmek için. O, ölümüyle değil, ölüm bilinciyle yaşıyor..
Camus burada, yaşamın tek gerçeğinin “ölüm” olduğunu ama o bilincin insana garip bir huzur verebileceğini anlatıyor. Bu yüzden romanın adı çelişkili ama çok doğru: Mutlu Ölüm.
Toparlayacak olursam :
“Mutlu Ölüm”, Camus’nun gençliğinin, melankolisinin ve varoluş sancısının ilk yankısı. Yabancı’nın ruhsal bir provası olmuş.
Kendi karanlığına dürüst bakanlar için, bu kitap bir ölüm değil, bir uyanış. Çünkü bazı ölümler onları öldürmez; özgürleştirir.
Kaç kişi kaldık özgürleşen.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.