Bu kitabı elime aldığımda sade, sakin bir hikâye bekliyordum ama sayfalar ilerledikçe kalbime dokunan bir sıcaklık hissettim. Yazarın dili çok yalın ama bir o kadar da içten, sanki yan masada oturup kahvemi yudumlarken bana insanları ve onların hikâyelerini anlatıyormuş gibiydi. Her bölümde farklı bir karakterin arayışına tanık olmak, aslında kendi hayatımda neleri aradığımı fark etmemi sağladı. Özellikle Komachi’nin “Ne arıyorsun?” sorusu, basit gibi görünse de içime işledi. Çünkü hepimiz bir şey arıyoruz: bazen cesaret, bazen yön, bazen de sadece huzur. Zaman zaman içimi burkan, bazen de yüzümü gülümseten hikâyelerle dolu. Bence bu kitap, kalabalığın ortasında nefes almak isteyen herkesin bir köşeye çekilip okuması gereken bir hikâye. Kitabı bitirdiğinde, içimden geçen tek şey şuydu: “Belki de ben de aradığım şeyi çoktan bulmuşumdur, sadece farkında değilim.”
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.