Çok uzun zamandır beni bu denli içersine çeken ve etkileyen bir kitap olmamıştı, kitap çabuk bitmesin diye kendimi frenledim hep. Savaşın acımasızlığı, kadınların sırf KADIN olduğu için gördüğü psikolojik ve fiziksel şiddeti hepsini üzüntü içersinde okudum çünkü bunlar ortadoğunun gerçekleri. Sadece bi kitap olmadığının gerçeğini fark ettiğinde daha fazla yüreğine oturuyor…Keşke bütün çocukları çekip alabilsem kirli dünya’nın elinden,hiçbir kız çocuğu çocuğunu büyütmek zorunda kalmasa,sadece oyuncak bebekleri, arabaları ile oynasa. Bir çocuğun omuzuna evliliğin, anneliğin yükünü bindirmek, onun çocukluğunu, gençliğini, hayallerini ve en önemlisi insanlığını çalmaktır.
Çünkü çocukluk, evcilik oynarken bitmez, masalları yarıda kesilmez, okul yolunda sönerse eksik kalır.
Bu düzeni normalleştiren, “geleneğimiz” diye savunan, sessiz kalarak onaylayan herkes; bir çocuğun gözyaşında, bir annenin sessiz çığlığında suç ortağıdır. Çocuklar çocuk kalmalı.
Bir çocuğun çalınan her günü, hepimizin ortak ayıbıdır.
Savaş güzellemesi yapan insanları görünce bu kitabı da okutmak istiyorum. Savaşın ne kadar kötü, yıkıcı olduğunu neden hala anlatmak zorundayız? savaşın, savaş suçlarının "ama"sı olmaz.
Velhasıl kitap sonlara doğru iyice mahvediyor insanı. Meryem'in hayatında bir kez bile gülümseyemeyişi... en azından leyla'nın yarım kalmışlarını tamamlaması uğruna göze aldıkları... çok ağır geliyor insana. Ve son olarak
"Çoğu insan savaşın genelde çarpışarak geçtiğini sanır. Ama bu doğru değil. Savaş beklemektir; sıradaki saldırıyı, sıradaki yemeği ve sıradaki sabahı..."
Unsere Mütter, unsere Väter (2013)
·
84 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.