Distopya okumayı severim. Bu yüzden de damızlık kızın öyküsünü aşırı merak ederek başladım. İlk başlarda kitaba bir türlü ısınamadım anlatılış biçimi beni zorladı, olaylar çok karmaşık geldi. Ama ilk yüz sayfayı geride bırakınca kitaba alıştım ve sanırım en sinir olduğum distopyalardan biri de bu oldu. Çünkü kadınları doğurganlıklarına göre sınıflandırılan bir sistem oluşturulmuş, ana karakterin "Biz iki bacaklı rahimleriz hepsi bu" sözü kitabın özeti niteliğinde aslında.
"Birçok şey olmadan yaşamayı öğrendim.
Çok şeyiniz olursa bu maddi dünyaya aşırı bağlanır ve manevi değerleri unutursunuz. Manevi yoksulluğu beslemelisiniz. Sabırlı ve uysal olanlar kutsanır." Alıntısı ise kadınlar ait hiçbir eşya, duygu ve düşüncenin olmamasını anlatıyor. Aşık olmanın, işe gitmenin hatta adının bile yasaklandığı ona sahip olan adamin ismiyle anılan kadınlar... Ayrıca kadınların rahibe gibi giydirilip gülmesinin, konuşmasının, dışarı çıkmasının yasak olduğu bir dünya düşünün. Gerçekten kadın okuyucuları zorlayacak bir roman.
"Hiç kimse seks yoksunluğundan ölmez aşkın yokluğudur bizi öldüren." En sevdiğim alıntı bu olabilir. Gelecek hayatta aşırı dindar bir yönetim ile kadınlara dayatılan kötü bir yaşamı distopya olarak anlatmaya çalışmış yazar. Ama şuan ki dünyada belki de yanı başınızda bu hayatı yaşamaya mecbur edilmiş kadınlara rastlamak mümkün.
Sonuç olarak kitabı sevdim, akılda kalıcı bir öykü. Farkındalığın artması adına okunması gereken bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Tavsiyemdir.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.