Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız kaprisli insanlar yaşayabiliyor?
Merhaba sevgili okur bugün sizlere Rus yazar Dostoyevski'nin Beyaz Geceler adlı eserini yorumlamaya çalışacağım.
Dostoyevski, tüm zamanların en iyi romancılarından kabul edilir. Neden mi? Onun eserlerinde insan ruhunun derinliklerine inilir hatta bu konu ile alakalı Sigmund Freud "Dostoyevski'nin romanları psikanalizin öncüsüdür" der. Yazardan sonra kitaba geçecek olursak bu kitap aslında içinde 5 farklı hikayeyi barındırıyor. Beyaz Geceler de bunların içinden en göze çarpan, ışıldayan bir inci adeta. Açıkçası kitaptaki diğer 4 hikaye bana pek hitap etmedi okurken" Ya bunda ne var ki neden bu olayları bu kadar romantize etmiş yazar" diyerek içimden geçirdim. Ondan sadece kitaptaki ilk hikaye olan Beyaz Geceler hakkında iki kelam etmek istiyorum.
Aşk, karşılığını bulduğunda bu hayatta belki de en güzel ve özel duygudur. Tabi karşılığını bulamayınca da kişiyi içten içe yiyip bitirip hayattan soğutmaya kadar götürebilir. Ana kahramanımız ezik, silik bir tiptir. 26 yaşına gelmesine karşın hiçbir kadınla bir sohbeti olmamıştır rüyaları hariç tabi. İşte bu adam St. Petersburg'un o büyülü beyaz gecelerinin birinde bir kadın ile tesadüfen karşılaşıyor. Tabi bu adamın adeta yıllarca içinde biriktirdiği o sevgi dile gelip adamın içinden bir edebiyatçı çıkageliyor adeta. Adam böyle iken Nastyenka'nın acaba bu adamın aşkına cevabı ne olacak?
Belki de “Beyaz Geceler” sadece bir aşk hikayesi değildir. İnsan, bazen bir başkasında değil, kendi içindeki yalnızlıkta kaybolur. Dostoyevski bize bir kez daha gösteriyor: Kalabalıkların ortasında bile insan, kendi iç dünyasında yapayalnızdır.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.